24. dec, 2017

Een nieuwe dag

16 december 2012

Dit weekend een hoofdstuk afgesloten uit mijn leven en een nieuwe begonnen. Degene die mij kennen begrijpen wat ik bedoel. Nooit gedacht dat al weer zo snel een nieuwe liefde zich zou aandienen. Dit weekend dus voorgesteld aan wederzijdse ouders. Was heel gezellig. Echter willen we naar IJmuiden rijden, start de auto niet. Konden we de auto van Olaf Langelaan lenen. Olaf bedankt jongen. Vandaag startte de auto wel gelukkig. Nu is het van Den Haag naar Leidschendam nog te doen. Maar van Den Haag naar Helmond is een eind lopen. Vanmorgen ook nog even de kerstboom opgezet Karin Krijgsman heeft e.e.a al gepubliceerd. Nu weer in Helmond met Merel. Welterusten en morgen weer een nieuwe dag.

19 maart 2013

Slaapritueel
-----------------
Sluit nu je ogen maar mijn lief,
Morgen is een nieuwe dag

144 kilometer tussen ons maar ik zie je toch dichtbij
Ik zie je liggen, jouw gezicht met de glimlach van een jonge vrouw
Jouw glimmende vragende ogen naar een kus
Een kus die je krijgt op jouw lippen

Sluit nu maar jouw ogen, het was een drukke dag
Je bent moe en moet rusten
Morgen spreek ik jou weer

Ik hoor jouw stem met haagse klanken
Niet te plat maar wel die letters
Die je niet anders uitspreken kan

Ha ik hoor je als je probeert te spinnen
PRRRR met een iets te harde R.
Een R die je normaal niet zeggen zou.

Sluit je ogen en slaap zacht
Laat je lichaam rusten

144 kilometer maar zo dichtbij
Al mis ik jou troost ik mij met mijn gedachten
Ik streep weer een dag van de kalender
Welterusten en tot snel.

© HW 19-3-2013

 23 december 2013

In februari 2013 belde mijn vader mij op met de boodschap dat het er bijna op zit voor hem. Hij had een dwingende vraag, ik moest hem iuets beloven en die belofte ben ik nagekomen. Dat jaar ging ik voor het eerst op vakantie naar Friesland, met mijn lief. Hij luisterde niet meer naar de verhalen die ik er over vertelde. Hij was er niet in geïnteresseerd. Voor mijn moeder was hij niet meer zo lief, hij was bezig haar voor te bereiden en hij vertrouwde haar zorg aan mij toe. Althans, dat is één versie, de ander meer aannemelijke is dat hij zich zorgen maakte aangezien ik net zo'n sukkel ben dan hij. Op 9 december 2013 is hij letterlijk ingeslapen, Hij was 91 en hij had regelmatig vocht achter de longen, omdat het allemaal niet meer zo functioneerde, in feite hebben we gewoon besloten om hem niet meer wakker te laten worden, we namen afscheid en die avond kregen we het bericht dat hij was overleden. Het was goed, maar des te harder begon ik aan de zoektocht, een zoektocht die ik al veel langer had willen maken, maar doordat ik niet echt tot mezelf kon komen, niet kon maken. Ik begon aan een nieuwe dag, eigenlijk was ik die al begonnen op 10 november 2012 en waarschijnlijk zelfs in september dat jaar. In december 2013 kreeg het lied van De Kast - Ien Nije Dei extra betekenis, ik begon aan de vertaling en voltooide deze op 23 december 2013. (te lezen op pagina vertalingen)

When the music's over, turn off the light

Zeer verstandig advies. 

Een song uit het heetst van de jaren zestig. 
Zulke artistieke uitspattingen worden niet meer gemaakt. 

Of het is grof,
Of het gras is groen en de lucht blauw
Of het is zeuren en mopperen
Of het is te mooi, te gekunsteld. 

Maar echt opdwepend maatschappijkritisch niet meer.

Ik was een baby/dreumes. 
Mijn vader een 40-50'er.
Ik heb van hem sociaal gedrag aangeleerd.
Hij stond er midden in. 
Hij luisterde en sprak iedereen aan.

Zie het voor me op de films, foto's en dias hoe hij iedereen aansprak.

Van zwarte kousenbende tot blote voetenbende.
Haha die zwarte kousen vonden het niet fijn dat hij met ontbloot bovenlichaam op zondag op de fiets zat.

Welterusten, ik doe voor vandaag het licht uit.
Morgen weer een nieuwe dag.
 
Juli 2014
 
Onderwijs en mij gaan niet goed samen. Ik kan me dan ontzettend druk maken, omdat vaak vergeten wordt waar het echt om gaat, om het kind zelf. Iedere keer hebben ze weer een nieuwe term om te verbloemen wat er juist niet gebeurd in het onderwijs. Terwijl kinderen er niet mee geholpen worden. Vaak wordt vergeleken met het bedrijfsleven en dat scholen toch vooral ook commercieel en economisch moeten denken. Ik had het en heb het nog steeds gehad met onderwijsinstellingen, lerarenorganisaties, die maar niet begrijpen dat ze vooral hun brood verdienen met het feit dat ze kinderen iets moeten leren. Terwijl hun attitude vaak een ander effect heeft. Natuurlijk, de druk is groot, leerlingen en ouders werken vaak niet mee, klopt. Maar voor wat betreft de term passend onderwijs kon ik voorspellen dat het niet zou brengen wat men ervan verwacht. Natuurlijk zeg ik dit met veel respect voor leraren, die het vooral goed bedoelen, maar als men iedere keer met bezuinigingen, wachtlijsten en nog veel meer van deze termen gebruikt als argument om datgene niet te doen waar het gepast onderwijs juist voor bedoeld zou moeten zijn, dan ben ik klaar. Dan regel ik het zelf wel. De deskundigheid zit gewoon niet bij de leraren, daar kunnen ze niks aan doen. Ze zijn getraind om hun lesje te draaien. Een enkeling daargelaten, die erg creatief is en wel degelijk oplossingen bied. Dit geluk heb ik echter niet gehad, als ouder, van twee bijzondere kinderen. Die me iedere keer weer verbazen. De leraren van toen wisten niet wat te doen, met wisselend succes. Terwijl het geen slechte leraren zijn, dat niet. Wat ik wil zeggen is dat je op onderwijs juist moet differentiëren in plaats van generaliseren, goh, is dat nu zo verassend. Generiek onderwijs kan nooit tot n oplossing leiden, terwijl voorlopig passend onderwijs de allergrootste illusie is. Passend. Voor wie? Morgen start weer fris, de nieuwe dag.
 
Gepast?
 
Mijn shirt is te kort, 
Mijn broek te wjjd.
Ik heb geen leerkrachten over
Wel te veel leerlingen
Heb nog wel budget, 
Maar niet voor leerkrachten. 
Dat budget is voor ICT,
Weer nieuwe computers,
Weer nieuwe methoden.
Ook nog personeelsuitje bij de Librije,
En geld opzij gelegd voor het fietsenplan.
 
Moeders huilt nu iedere dag,
Zoonlief zit aan zijn beeldscherm vast.
Vaders schaamt zich dat hij ze achter moet laten.
Het is weer een werkdag en het brood moet op de plank.
Hij wordt niet gehoord, hij heeft gefaald. 
 
Dit is passend onderwijs, 
Gezongen door de spotvogel. 
 
Ingegeven door rancune moeders die wel vonden dat er te weinig geld ging naar het reguliere onderwijs.
Ook hielden ze op het schoolplein Maarten in de gaten.
Tja Maarten heeft een rugzak en hun ouders PGB.
Nu komt mijn Iris aandacht te kort en ik moet het zelf doen. 
 
Houdt jij de mensen dom, 
Dan houdt ik ze arm.
We zoeken de publiciteit en de meerderheid wint altijd.
 
Geef ze vooral geen hoop,
maar geef ze angst.
We schroeven het niveau omhoog, 
Zodat de kansen niet meer gelijk zijn.
We noemen het entree, 
Hoezo diploma,
Geen rentree.
 
Ook dit is passend onderwijs,
Niet bedacht door de uil.
 
© HW 2-7-2014
 
7 dagen openheid
22-11-2014 dag 2
 
Onderweg naar Tilburg, voor de Warandeloop, masseer ik mijn rechter hamstring en mijn aanhechtingen. Gisteren was het naar mijn knieholte en later naar mijn kuit verplaatst. 
Vannacht paar keer wakker geworden om te plassen en de pijn leek min of meer weggetrokken. 
Het is waarschijnlijk een overbelasting, een reactie op een training van vorige week dinsdagavond. 4x1000 meter met nog wat sprintjes. De sprintjes zorgde de rest van die week voor wat pijntjes. Pijntjes die tijdens de laatste kilometer van de zevenheuvelenloop begon op te spelen in de zijkant van mijn hamstring, een aanhechting. Afgelopen dinsdagavond betekende dat voor mij loslopen. 
Terug naar de auto, onderweg naar Tilburg, de vraag was, ben ik nu wel voldoende uitgerust? Daar gingen mijn gedachten naar uit. Wat hierbij belangrijk is, dat ik al een tijdje heb besloten dat ik alleen nog maar met zaken bezig wil zijn waarvoor ik enthousiast ben. We noemen het genieten van het leven. Genieten, omdat je het leed van een ander kunt verzachten, door te luisteren, er te zijn. Kortom dat genieten hoeft dan niet bij uitstek lang leve de lol te zijn. Al ben ik wel altijd in voor een lolletje. Is dat geheel belangeloos, piekerde ik vannacht met mijn vriendin. Nee, ik noem het belangeloze verstrengeling. Niks is belangeloos. Een mens heeft een drijfveer.
Bij het inlopen, in Tilburg, denk ik daar aan, totdat een pijntje mijn gedachten doen afnemen. 
In de berenkuil gaat het redelijk, dan moet ik over 3 boomstammen springen en kom uit met mijn pijnlijke been. Na mijn rondje, snel omkleden en nog wat rekken. Na het startschot is het al vrij snel duidelijk, ik kan niet mee met de groep. Ik loop niet als laatste, maar kan niet aanzetten. Na een rondje stop ik even. Should I stay or should I go! Ik loop nog even een rondje mee, maar trek het niet langer. De pijn is te groot.
Ik wandel het laatste stukje terug naar de tenten en steek een hart onder de riem van de laatste loper. Tja, dat is ook genieten. Daarna droog ik me af, want twee lieftallige enthousiaste jongedames, leeftijd mijn dochter, willen mijn benen wel onder handen nemen. 
Dat doen ze goed en maken er een heus studieobject van. Eenmaal thuisgekomen praat ik mijn schatje bij. Overigens heb ik vandaag veel geleerd, ook dat volledige openheid betrekkelijk is. 
Dit gaat over openheid, openheid over wat mij bezighoud. Ik ga natuurlijk niet alles vertellen. 
Maar juist het genieten helpt mij in mijn beeldvorming en in het omdraaien van negativiteit naar positief gedrag. Het maken van keuzes en verwerken van tegenslagen. Loslaten.
Nu lekker genieten van de avond.

 

Hallo mensen,

Schreeuw het van de daken,
Zing mee,
Of fluister het in een hoek.

Vandaag zal ik een nieuwe groep starten,
Ik ga de groep ook direct verlaten,
Draag het stokje dan over aan een ander,

De groep is opgedragen aan de ploeteren werkloze.
De werkloze die de dagelijkse routine heeft opgebouwd
Hij solliciteert zich in de rondte
In de wetenschap afgewezen te worden

De groep heet Hozzy's ploeterende werklozen bende.
Maar de tijden,
De tijden,
Die gaan veranderen.

HW C 12-2-2015
---------------------------------------------------------------------------
Bovenstaande schoot me te binnen, toen ik net op de fiets zat.
Vandaag heeft een werkgever mij een voorstel gedaan en ik heb het geaccepteerd.
Om deze mededeling op een mooie manier in te pakken heb ik een fietstraining gedaan.
Om foto's te maken van ongeveer de route en van mijn werkgever.
Ik neem nu vakantie en stop onmiddellijk mijn sollicitatie activiteiten.
1 Maart mag ik beginnen.
Bij Andritz Feed & Biofuel.

Heb er zin in.
Ik kan lopend en ik kan fietsend,
In ieder geval fluitend,
Iedere dag.

Vandaag was ik fietsende
Al zit fietsen niet in mijn genen,
Twee vingers in mijn neus,
En ronddraaiende benen.
Mijn lippen,
In de stand van lach.

7 dagen openheid
23-11-2014 dag 3

De dag van de roze olifanten

Vannacht heel veel gedroomd, heel vreemd over atletiek en werk door elkaar. Rondje Sloterplas met overstromingen, gevaarlijke opdrachten op een bouwplaats voor werk, onbegrip en nep begrip op werk, misselijkheid op verkeerde onhandige momenten en ongelooflijke vermoeidheid om het laatste stukje thuis te komen. Ik droom de raarste dromen en heb blijkbaar een rijke fantasierijke belevingswereld. Oud en nieuw door elkaar en ook verzonnen beelden.

Vanmorgen voelde mijn blessure pijnlijk. Vermoeid. Ga zo snel mogelijk naar fysio, even kijken wat hij er over te zeggen heeft. Verder over op alternatieve training.Vandaag was er geen tijd voor overpeinzingen, het was tijd voor ontspanning. Wij ontspannen ons met wandelingen, fietstochtjes, culturele uitstapjes in de natuur. Het was prachtig weer en we hebben onlangs een abonnement genomen op de Dierentuin bij ons om de hoek. Een fietstochtje van nog geen 15 minuten. Lekker om even een uurtje heen te gaan om te kijken of er iets te beleven is.
Ik neem dan mijn camera mee om wat shootjes te maken. Moet nog veel oefenen en ook leuk is te zien hoe de dieren reageren op het weer en hoe de kindjes reageren.
Zo zagen we weer heel wat verassende dingen. Bij de ringstaartmaki's was er een hoogtepunt toen die ineens uitbraken en in de aanval gingen. Het kindje in de bolderkar was helemaal door het dolle heen. Zijn moeder ook, maar dat was, omdat de Maki's haar tas aan het aanvallen was. Deze Maki's zijn helemaal tam, maar ik ben natuurlijk altijd op mijn hoede. Sommige mensen doen soms domme dingen met loslopende beesten. Ik was niet helemaal voorbereid, mijn batterij van de camera raakte leeg en moest dus de telefoon pakken.
Daar zag ik dat ik gebeld was door iemand met wie ik vanavond een zakelijke telefoonafspraak zou hebben. Zag het berichtje met de vraag of ik om twee uur tijd had. Tot dan had ik nog het plan om tegen die tijd een rustig plekje te zoeken. Echter bij de olifanten, bleek dat ik niet veel prut meer in mijn telefoon had. Door het vele camerawerk. Olifanten doen mij altijd denken aan Jumbo. Deze fantasie geef ik dan altijd door aan de kinderen, die mij vervolgens aanstaren alsof ik seniel ben geworden. Kinderen krijgen tegenwoordig te veel informatie en ouders zijn fantasieloos, tenminste zo lijkt het dan.
Dat was het moment om rechtsomkeer te maken, om mijn belafspraak te halen. Wijzer geworden na de belafspraak besloten wij niet terug te gaan, maar de tuin maar te doen. De pompoen was namelijk inmiddels helemaal uitgelopen en het herfststukje lag over de plaats. Reden: kraaien.
Hiervoor moest eerst nog de nodige beplanting worden ingekocht. Eenmaal weer thuis gekomen ging de ene helft de beplanting planten en ik, de andere helft, ging alvast het opruimen van het herfstspul en schoonmaken van het terras verzorgen. De pompoen had wat sporen achtergelaten. Hierna ging ik een cakeje boetseren, voor de tweede keer van mijn leven en ik genoot.
Het was vandaag de dag van de roze olifanten, de dag na de kater, de dag dat Jumbo erachter kwam dat hij kon vliegen. Op de een of andere manier voelde ik mij vandaag ook zo.

Hallo mensen,

Schreeuw het van de daken,
Zing mee,
Of fluister het in een hoek.

Vandaag zal ik een nieuwe groep starten,
Ik ga de groep ook direct verlaten,
Draag het stokje dan over aan een ander,

De groep is opgedragen aan de ploeteren werkloze.
De werkloze die de dagelijkse routine heeft opgebouwd
Hij solliciteert zich in de rondte
In de wetenschap afgewezen te worden

De groep heet Hozzy's ploeterende werklozen bende.
Maar de tijden,
De tijden,
Die gaan veranderen.

© HW 12-2-2015
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bovenstaande schoot me te binnen, toen ik net op de fiets zat.
Vandaag heeft een werkgever mij een voorstel gedaan en ik heb het geaccepteerd.
Om deze mededeling op een mooie manier in te pakken heb ik een fietstraining gedaan.
Om foto's te maken van ongeveer de route en van mijn werkgever.
Ik neem nu vakantie en stop onmiddellijk mijn sollicitatie activiteiten.
1 Maart mag ik beginnen.

Heb er zin in.

Ik kan lopend en ik kan fietsend,
In ieder geval fluitend,
Iedere dag.

Vandaag was ik fietsende
Al zit fietsen niet in mijn genen,
Twee vingers in mijn neus,
En ronddraaiende benen.
Mijn lippen,
In de stand van lach.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

14 januari 2015

Vorige week waren we in rep en roer. Onze vrijheid was in het geding. Nu dit bericht, een waarschuwing dat je op moet letten wat je zegt op Facebook. Dat het anders tot ontslag kan leiden. Bijvoorbeeld wanneer je spijbelt. Eigenlijk heb ik er geen probleem mee dat mensen die spijbelen, zich ziek gemeld terwijl ze dat niet zijn, op die manier kunnen worden aangepakt.
Vrijheid van meningsuiting is trouwens ook niet een vrijheid om onfatsoenlijk te zijn. Een vrijheid gedrag te tonen waarbij je de gevolgen kunt overzien.

Om bijvoorbeeld onze premier voor een lul uit te maken, is onfatsoenlijk en ook nog nikszeggend. Overigens, wat is er mis met dat geslachtsdeel? Terwijl wanneer het met humor gebracht is, dit ook wel weer grappig is. Dat is dan weer vrijheid van kunst, want humor is kunst, terwijl ook weer niet iedereen dat leuk hoeft te vinden.Echter het moet dan wel duidelijk zijn dat het zo bedoeld is. 

Vandaag is er weer een nieuwe Charlie Hebdo uit. Ik zal het maar zeggen, ook al zal het niet door iedereen begrepen worden. Iederen pretendeert tegenwoordig Charlie Hebdo te zijn.
Ik ben niet Charlie. Ik vind Charlie gewoon niet leuk. Dus ben ik hem ook niet. Er wordt vandaag een recordverkoop geprognotiseerd. Ik durf te wedden dat er veel meeloopverkopen bijzitten.
Ik ben voor vrijheid van pers en kunsten. Ik hoef alleen niet alles grappig te vinden, of mooi. Ook dat is vrijheid. Vrijheid betekent juist dat je zonder verplichting bent. De enige picht is dat we ons best doen, om ervoor te zorgen dat iedereen die vrijheid kan nemen. 
Zijn wij nog wel kritisch genoeg? Ik blijf mij dus vooral uiten is en ik moedig anderen aan om dat ook te doen, maar het liefst wel fatsoenlijk en dus wel eerlijk. Wat de kern van jouw gedachte is. Je komt er niet mee weg wanneer je iemand een klootzak vind.
Dus als jouw werkgever jou een wat mindere dag heeft bezorgd, moet je dat kunnen zeggen, alhoewel je dit ook kunt laten en je houden bij jouw gevoel, wat nu niet rechtstreeks met hem te maken hoeft te hebben, maar het probleem ook bij jezelf kan liggen. Ik zou hem dus niet uitmaken voor iets, waarvan je niet eens weet wat voor effect dat heeft. 
Mijn gemopper is dus nooit persoonlijk op mensen bedoeld, al kun je bij een vertrouwensprsoon wel terecht wanneer er echt iets aan de hand lijkt. Opbouwend kritisch ben ik wel, op bijvoorbeld organisaties. Alhoewel je ook gewoon wel eens een slechte dag kan hebben.
Ik ben Hoss, ik demonstreer vrijheid en het gaat me steeds beter af.

Vrijen met de Ooievaar

Het dondert in Den Haag
Donder en bliksem
Donkere wolken
De stad in lichterlaaie

De laaienlichters
Met donkere auto's
Donker gekleurde ruiten
Zodat je ze niet kunt zien lachen

Ik trek me er maar niks van aan
Omdat mijn lucht heldrrblauw is
Met een ronde gele zon
Wier warmte ik wil delen

Het enige waar zij voor zitten
Te bewaken dat iedereen het warm heeft
Niemand honger hoeft te lijden
Om te laten zien hoe je delen moet

Wat helaas nog steeds te veel gebeurd
De verkeerde zaken prioriteit geven
De export belangrijker maken dan de verdeling
Laten wij zien dat het wel kan?

Iedere ochtend schijnt voor mij de zon
Al ben ik niet al te optimistisch
Groet ik de buurman en wie ik ook maar tegenkom
Laat ik het niet alleen doen door de vuilnisman

Help jij mee?
Om erger te voorkomen
Erger
groen en geel
Zijn mooie kleuren
Laten we weer vrijen
Met de Ooievaar

© HW 16-8-2017

12 mei 2015

Er kwam een herinnering voorbij van mijn nichtje Pea. Door Facebook heb ik zoveel positieve dingen beleefd, nieuwe mensen ontmoet. Oude bekende. Onder andere familie. Dat is wat ik wil doorgeven. Soms kun je ook je ei kwijt. 

Soms plaats je iets en ontstaat er geheel onbedoeld een discussie. Tja, je hebt altijd meerdere manieren om ergens naar te kijken. Vaak heeft een ieder op zich vanuit zijn perspectief gelijk. Ik vind het een mooi medium en zolang we het positief houden.

Ook denk ik aan de mensen die ik afgelopen jaren ben verloren. Ze hebben deze fysieke wereld verlaten, maar komen terug in mijn herinneringen. Hier zitten ook mensen bij, die ik alleen ken via derden, die ik te weinig heb gesproken. Ze komen allemaal terug en maken wie ik ben, wat ik voel, wat ik doe.

Al maak ik bewuste keuzes hiervoor. Ik probeer te verwoorden waar ik voor sta. Nog steeds waag ik af en toe een experiment. Al zijn sommige Iets verder doorontwikkeld. Fijne dag!

Liefde op het eerste gezicht

Lopend vanaf de O.P.W.
Zo genoemd
Omdat er al een polderweg bestond
Bereik ik de Avifaunalandbrug

Op het pad waar ik bergen verzet
Maar nog niet eens in de schaduw sta
Van  Phillipus Uythoven
Boven aangekomen 1 km.

Besef ik mijn nietigheid
Afdalend naar het Schrepelpad
Om schoffelend met mijn schoenen
Het onkruid te verdelgen 

De Groene Zoom brengt mij
Langs mijn oude liefde
Ik heb niks met Sparta of Voetbal
Weet ik dat ik Rotter dam

Dan loop ik door
Wat Apenkolder
Zing ik het Wilhelmus
Vliedt de tijd voorbij

Ik steek niet over
Loop langs het Oosten van de Westvlietweg 
Om mijn weg Noordoostelijk te gaan
Alsof Friese Polen mij aantrekken

Lopend als een trein
Was ik gelijk Nedtrain
Blijf ik nu wel het bootje voor
Om mijn buikspek er af te lopen

Gisteren verorberd bij Orchid
Voel ik mijn slappe benen
Omdat ik gisteravond
Beter laat dan niet kwam

Aangekomen bij de Gammabrug
Terwijl mijn koers en tijd
Nog aan verandering onderhevig is
Straal ik boven gekomen overwinning uit

Dan besluit ik om te lopen
Via oude middenweg
Heb ik mijn Kost verloren
Via het speeksel richting de molens

Op de Veenweg
Wordt ik plotseling gelukkig
Spoedig zal ik langs de ezel lopen
Waar we in den beginne naar hebben gestaard

Wiens lang orgaan nu ingetogen
Omdat het getijde hem niet aanstaat
Loop ik maar door 
Laan van Leidschenveen

Nog even doorlopen
Op het pad weer van Phillipus
Eenmaal thuisgekomen wordt mijn besluit 
Nooit meer van de Oude Polder Weg

© HW 17-6-2017

3 juli 2015

Kleuren om je gemoedstoestand aan te geven. Wat ben ik dol op kleuren en ook op de kleuren die zij draagt. Tevens doet mij dit aan de vele Colorruns denken die vandaag de dag worden georganiseerd, al dan niet commercieel. In mijn opinie zouden Colorruns het ultieme hippie gevoel terug moeten brengen, niet omdat dit concept 100% gewerkt heeft, maar meer omdat er ook wel wat goeds in zat. Ik begrijp namelijk niet waarom commerciële instellingen, als bijvoorbeeld energiemaatschappijen mij vragen of ik wil betalen om het milieu te helpen met groene stroom, terwijl zij dat veel beter kunnen. Het is mij wel bekend dat de opbrengst aan energiewinning groen verkregen nooit voldoende is voor de hele wereldbevolking.
Maar ik ben voor dit soort dingen voorstander van 1 tarief voor iedereen. Hier geloof ik in het collectief en niet in commerciële vraag en aanbod versnippering. Energie is voor iedereen, daarom begrijp ik het niet. Maar op een dag ga ik door heel wat kleuren heen. Deze ochtend ben ik groen, fris, het is een nieuwe dag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Er moet nog veel energie uit van de afgelopen dagen opgespaard. Lopen is me nog niet gelukt en dit leid tot spanning op mijn benen. Vanavond moet ik eerst naar de Hans Anders, maar als het even lukt loop ik vandaag de spanning uit mijn benen.

Licht
Mijn hart verlicht
In groen geel rood blauw

Ze knipperen
Een knipoog vanaf het balkon
Naar jou

Peije
Staat in Drachten
In de kou

Je hoort hem niet klagen
Omdat mijn oom hem vereeuwigd heeft
En hij het leven bezong door het Friese Land

Zo zal mijn hart
Ook nooit kunnen bevriezen
Doordat jij mijn hart verwarmd

Mijn hart verlicht
Hij knipoogt naar jou
De kerstbellen klinken

Tot vanavond liefste
Over een aantal uur
Ben ik weer, bij jou

© Hoss 18-12-2017 

Peije

Dit beeld heeft mijn oom (broer van mijn vader), Mindert Wilstra, ooit gemaakt, die uit dezelfde contreien stamde als Peije. Hij staat nog steeds in Drachten. Peije heette oorspronkelijk Freek de Jong. Hij speelde op zijn trekzak en trok zo door Ooststellingwerf. Mindert Wilstra heeft een beeld van hem gemaakt voor de gemeente Drachten. Mindert overleed in 1973 op 59 jarige leeftijd aan kanker. Hij was autodidact en romanticus. Hij werkte in Duitsland, pionierde in de Noordoostpolder en was boer, werkte een tijd bij Philips en was bovendien werkzaam als tuinman. Maar eigenlijk lag zijn hart bij het schrijven van korte Friese verhalen en gedichten en bij het scheppen van enige beeldhouwwerken. Hij was een man die de betrekkelijkheid der dingen even goed zag als Peije.

Kabelslot

Er zal geen dag meer zijn, dat wij niet bij elkaar zijn.
Al lijk je nog zo ver weg 
Je zal voor eeuwig met mij verbonden zijn.
Verbonden met een onbreekbare kabel
Van hart naar hart
Ook zit het daar ingesloten
Bevindt zich daar de sleutel
De sleutel van de liefde
Het is weer een nieuwe dag

© HW 23-12-2015

Noflike krystdagen en in lokkich nijjier!

  •