17. dec, 2017

De jonge Benjamin

De straatmuzikant staat op zijn podium. De wereld is zijn achtertuin. Hij zingt over zijn thuiskomst met kerstmis. Graag zou hij de Cavalerie willen stoppen. De straatmuzikant noemen ze een inkoper. Ooit heeft men hem inkoper gemaakt. De straatmuzikant is echter schrijver, dat is wat hij is, in zijn hart. Net als de hordeloper, die eigenlijk voetballer had willen zijn, maar zijn ouders dichten hem meer kansen toe voor roem met atletiek. Alhoewel jezelf altijd verantwoordelijk bent, voor wat je wilt zijn en dus ook voor wat je bent, is de straatmuzikant uiteindelijk datgene gaan doen, wat hij wilde zijn. Al verdient hij zijn boterham met andere dingen. 

 

Voor mijn ouders: 
Familie agenda week 51: 
Oude liefde roest niet. 
 
Frysk Oersetter.nl 
Foar myn âlders : 
famylje aginda wike 51 :  
Alde leafde rustket net . 

© HW 17-12-2012 

 

Een nieuw verworven wijsheid 
 
Wanneer ik oud en wijs ben 
Ben ik ook 
Jong en onbezorgd geweest 
 
Wanneer ik oud en wijs ben 
Dan kent niemand me meer 
Niemand om voor te zorgen  
Niemand die ik achter laat 
 
Wanneer ik oud en wijs ben 
Zal niemand van mij afhankelijk zijn 
Niemand aan me hangen 
 
Anders ben ik niet oud en wijs 
 
Als ik oud ben 
Wil ik dat zijn samen met jou 
 
Onbezonnen 
Dansen in de wei 
 
Maar ik wil jou ook nooit achter laten 
Zelf ben ik nu al te vaak alleen  
 
Het is zo zonde 
Van onze nieuwe jeugd 
 
Laat me niet te oud of te wijs zijn 
Nog niet 
 
Er zal een dag zijn 
Dat ik oud en wijs ben 
 
Zul je mij dan toch herinneren  
En denken aan mijn woorden 
Dat ik jou dan niet achterlaat 
Zal je mij dan niet missen 
 
Mis mij nooit 
Dat is niet nodig 
Ook niet wanneer ik oud en wijs ben 
 
© HW 17-12-2015 

 

Proloog 

Benjamin Beerstra creëerde zijn boek in 7 dagen, het was 22:00 uur zondagavond en hij zag dat het goed was. Hij was er afgelopen maandagochtend mee begonnen. Hij zou zijn levensverhaal schrijven, zo veel als maar kan. De nacht van donderdag op vrijdag had hij doorgewerkt. Hij had nog geen letter op papier, maar was er de hele week al mee bezig. Geprikkeld door vele losse gedachtegangen. 

Benjamin is afkomstig uit een gezin van oorspronkelijk 4 kinderen, hij had 3 zussen, dochters van zijn moeder. Zijn vader heeft zijn kinderen niet meegenomen in het gezin. Zo ging dat in die tijd, maar niet uit het oog uit het hart, maar scheidingen waren uit den boze en de kinderen gingen automatisch naar de moeder. Nog nooit gehoord van regelingen in een convenant. Benjamin is dus de enige van het stel. Echter als hij 3 is, komt er in juni nog een kindje bij, SjonnieSjonnie, is een kind van Annemarie Geluk. Nog maar 15, maar uiterlijk ouder? Sjonnie is als een broer voor Benjamin, al is Benjamin niet meer de jongste en is er een concurrent bij. Hij heeft nog twee andere zussen. Elisa en Mary, ook Geluk van achternaam en Sjonnie krijgt de naam ook. De meisjesnaam van zijn moeder is Huhn, Gretha Huhn. Zijn vader heet Hans (Haco) , Hans Beerstra dus. 

Hans is geboren in Friesland in een dorpje wat nu in het grondgebied van de gemeente Ooststellingwerf valt. Toch heeft de familie Beerstra niet altijd in Friesland gewoond. Zijn voorvaderen zijn vluchtelingen uit Waals Brabant. Rond 1580 konden ze vluchten, aangezien de Nederlanden zich hadden afgescheiden in twee delen. Het Noorden, Calvinistisch en het Zuiden, Katholiek. Eigenlijk was hun probleem, dat ze niet extreem hun geloof demonstreerde, dat ging tegen het gevoel van de meestal rijkere katholieken in. Rintje waagde het er op en ging naar het beloofde land. Onderweg sprokkelde hij heel wat hout bij elkaar en knapte schuurtjes en huisjes op van mensen, want handig was hij. Rond 1800 heeft de familie de achternaam Beerstra aangenomen. Er is ook een tak die zich Bernstra heeft genoemd en een laatste is teruggegaan naar hun oorsprong, zij hebben de naam de Wael aangenomen. Bern was zo sterk als een beer, dus de twee eerste Zonen Thomas en Tjeerd hadden zich naar hem vernoemd in hun achternaam. De derde Ruurd noemde zich anders, hij was een beetje anders, zoals in iedere familie zonderlingen voorkomen. 

Hans had de eerste 40 jaar een moeilijk leven gehad. Hij ging van baan naar baan. Zwaar werk: turf steken, boerenknecht en tenslotte in de accufabriek. Even proefde hij zijn geluk bij Philips in Drachten, maar dat was niks voor een vrij man, uit de turf getrokken. Hij vertrok naar Amsterdam. Daar kon hij voor de gemeente werken. De mooiste tijd uit zijn leven, tot dan toe. Echter was hij vaak van huis, dat kon niet anders dan fout lopen, met 7 kinderen. Dat was de reden dat Benjamin werd geboren, want Hans zocht nieuw geluk. Al was het niet gepland, Hans wilde niet onder zijn verantwoordelijkheid uitkomen en trouwde na drie jaar, toen alle papieren helemaal rond waren werd Benjamin Beerstra, daarvoor heette hij nog Huhn. 

Benjamin kan niet goed lopen, hij loopt altijd achterop. Twee keer per jaar is gepland om schoenen te kopen, echter dat is voor Benjamin niet genoeg. Zelfs de schoenen van Cees Tak uit de Bilderdijkstraat zijn niet sterk genoeg. Zijn zolen slijten allemaal schuin af. Met Benjamin gaat Gretha naar de specialist in het ziekenhuis. Er worden ijzeren steunzolen aangemeten, Benjamin wordt daarvan nog eerder moe en wat zijn die pijnlijk. Zijn ouders zijn ten einde raad. Om de twee weken nieuwe schoenen, dat is toch wel te gek. Wat moeten ze nu met die jongen aan en dan plast hij ook nog regelmatig in zijn bed. Daar valt gewoon niet tegen op te wassen. 

Benjamin word ouder en hij is het gepest en het geklaag meer dan zat.  Op school wordt hij gepest en thuis op die momenten wordt er geklaagd. Hij heeft een film gezien op televisie, over een jongen die nog in zijn eigen bed plast en al  naar de middelbare school gaat. De jongen kan hardlopen, als de beste. Benjamin is geen sportman, eigenlijk is hij maar tenger, maar wel lang. Een klasgenoot, Robbie, verteld over zijn sport, atletiek en Benjamin denkt: “dit is mijn kans. Hier moet ik initiatief nemen.”  Robbie en Benjamin maken een afspraak. Benjamin mag wel meerijden en zo doet hij mee aan de eerste training. Benjamin doet het eigenlijk helemaal niet slecht, zo voor de eerste keer. Vooral omdat Benjamin gemotiveerd is en zijn trainer Rinus van de Brink ziet dat. Rinus vind het leuk werken met Benjamin. Rinus is een trainer in hart en nieren en hij geniet van alle jongens die werken, op zijn club: de driekleur. Al is zijn eerste wedstrijd een grote teleurstelling, wie had het anders verwacht na 6 weken training. Lopende in het verkeerde tenue, komt hij ver achter de concurentie over de streep. Benjamin heeft zijn uitlaatklep gevonden en is gepassioneerd vanaf de eerste dag. Langzaamaan gaan zijn voeten wat minder scheef staan, hij word sterker, hij word sneller, al zal hij nooit een held worden. 

Ondanks dat hij af en toe wel vrienden heeft blijft hij Solitair. Hij gaat naar veel evenementen alleen, soms ook met vrienden, maar hij is er niet afhankelijk van. Hij houdt er wel van om te verdwalen in de menigte. Op zijn 16e heeft hij zijn eerste ervaring met een meisje, Maria Convoy, familie van de buren, die daar te logeren is. Ze zegt tegen zijn moeder dat ze met Elisa heeft afgesproken om te blijven slapen. Elisa, is niet eens thuis. Maria klopt aan bij Benjamin. Benjamin vraagt wat er is. Het meisje antwoord: “Sssst, ik heb het koud. Kom je even bij me.” Hij twijfelt niet en gaat naast haar zitten op het bed. Ze pakt zijn arm en slaat hem om haar heen, even later kussen ze elkaar. De hele nacht alleen kussen. Tot zijn 18e probeert hij af en toe zelf initiatief te nemen. Dat lukt niet zo heel goed. Och, er zijn meisjes genoeg die hem leuk vinden, maar vindt hij die ook leuk? Er zijn ook meisjes die hij leuk vindt. Vinden zij hem wel leuk. Twijfels, zijn een slechte raadgever. De weg naar adolescentie is vol met twijfel. Op zijn 18everandert de zaak, hij gaat op vrijerspad en loopt tegen een volwassen vrouw op van 25 jaar, Emily Moes. Ze vindt het wel leuk en ze voelt zich wel gevleid, maar ze is zo veel verder dan hij.  Benjamin gaat zo vaak mogelijk naar haar toe. Hij is zo vrij als een vogel en gaat op de maandag ook wel vanuit haar naar school. Zij woont in de Hemonystraat nummer 13, vlakbij de  Nederlandse Bank. Dit zijn, zijn eerste echte stappen in de wereld. Detail is dat Emily nog een broer heeft die toch redelijk 400 mtrhorden kan lopen. Johan Moes. Zoals meestal komt aan dit soort eerste liefdes een eind. Rond kersttijd loopt het vast en zien ze elkaar een paar weken niet meer. In het nieuwe jaar maken ze dan nog een afspraak, waarna de liefde voorbij is. 1985: het jaar van Live Aid, Benjamin slaat een beetje door, op school loopt het niet zo lekker en op atletiek zijn de prestaties ook niet veel soeps. Hij heeft verkering met een meisje, Linda Molenaar, ze is een beetje wild. Ze doet dingen die hij niet begrijpt, hij gaat even later verder met haar vriendin, Wendy Hop, zij doen het wat rustiger aan en het blijkt zo’n moment te zijn van verkeerde tijd, verkeerde plaats. Als hij later nog een keer met haar in contact komt blijkt het dat zij het erg moeilijk heeft gehad in die tijd en hij kon haar niet helpen. Dan volgt de volgende belangrijke relatie in 1986. Eentje die in zijn hersens gekerfd is, Louise van Schade. Louise is helemaal gek op Benjamin. Benjamin brengt haar na haar eerste kennismaking naar de bus. Ze is met haar vriendin Cathamarijn, maar ze praat aan een stuk door tegen Benjamin. Benjamin vindt dat wel leuk, ze maken een vervolgafspraakje. Na dat afspraakje spreekt hij bij haar thuis af en opent dan wagenwijd zijn ogen van verbazing. Ze heeft allemaal tekeningen hangen met hem als onderwerp. De indruk die hij op haar gemaakt heeft is als een foto vastgelegd, Niet te geloven. Zo gaat dat, een aantal weekjes door. Ze beleven de leukste avonturen. Ze spelen een soort van verstoppertje op het begijnhof. Het spel is dat één van de twee wegloopt, waarna de ander gaat zoeken. Onschuldig bedoelt. Ze vertellen elkaar de gekste verhalen. Tot ze daarin eerst een beetje doorslaat en later ernstig. Tijdens een wandeling van IJmuiden naar Zandvoort wil ze iets vertellen, maar ze durft het niet. In plaats daarvan krijgt hij een boekje, wat hij alleen thuis mag lezen. Thuis aangekomen leest hij dat ze een psychiatrisch verleden heeft. Het is allemaal nog niet duidelijk, maar zijn hart klopt uit zijn borstkas en zijn longen klappen dicht. Hij weet helemaal niet wat hij hier mee moet. De enige optie is negeren en gewoon doorgaan, alsof er niks aan de hand is.  

Lopend in de herfst  
 
Struikelend over gevallen blad 
Takken niet opgeruimd 
In het donker 
Donker de dagen voor kerst 
Nog herfst 
Nog een paar dagen 
 
17 graden 
Warm aangekleed  
Vluchten daar de spreeuwen 
Of blijven ze nog even 
Ik voel nattigheid  
Ligt daar nu toch een plas 
 
Lichten verblinden mij 
Ik loop tegen het muurtje  
Het muurtje van de brug 
Een fietser rijdt mij haast omver 
Ik houdt stand 
5:22 is de tussentijd 
 
De douche 
Het eten nog te bereiden 
Boris de Mops 
De was 
Al dat wacht op mij 
Ik haast me 
Het voelt goed 
 
Een eindsprint  
Wordt mij zowat belet 
Twee moeders 
Breed lopend 
Met hun kinderwagen 
Ik spring 
Er tussendoor 
 
Nog een keerpunt 
Omdat de afstand niet klopt 
Een piep 
Het zit er op! 
 
© HW 17-12-2015 

De ogen van E. 

Vandaag weer een heerlijk nummer uit de jaren '80Dit doet me denken aan een wedstrijd in Utrecht.  
Ik was super in vorm. Wij zouden de middag afsluiten met een 4x400 meter. Ik had toevallig het Album op mijn walkman staan, op cassettebandje dus, waar dit een hit van was. Gewoon om mij tot rust te manen. 
Ik was gedreven en ik was heel wat van plan. Ineens kwam er een stortvloed uit de hemel. De baan sloeg helemaal wit uit. Al was het toch al een kunststofbaan, de 4x400 meter werd afgelast. Het was lang geleden dat ik zo teleurgesteld was. Het inspireerde mij tot het maken van een tekening of iets dergelijks.  
Ik zal hem delen als ik hem kan vinden. Weet niet zeker of ik hem nog heb. Verder wist ik toen nog niet dat Annie Lennox een mooie vrouw is. Ik had mijn bedenkingen. Maar ze heeft ogen die onbeschrijfelijk mooi zijn. Net als die van E. 

Epitaaf  
(voor twee verloren zielen) 
 
twee mensen schuw 
twee plantjes 
twee hoofden 
voor het raam 
 
noch geranium 
noch cactus 
kan hen bekoren  
 
kijken statisch naar t.v. 
nietszeggend  
zonder actie 
 
denkend 
alles wat we nog zeggen en doen 
geeft reactie 
dat kost te veel energie  
 
nooit geleerd met weerstand om te gaan 
een hond opgesloten in zijn eigen kooi 
 
mensen vrezend 
mensen schuw 
 
statisch naar t.v. kijkend 
wel nog vol met dromen 
 
dromen over draken 
jonkvrouwen bevrijdend 
 
bevrijd worden 
en bevreën 
 
jonge vrouwen 
jonge mannen 
 
ridders en hun jonkvrouwen 
jonkvrouwen worden bevrijd 
 
ridders bevrijden jonge vrouwen 
jonge vrouwen geven hun hand 
ze worden gekust door een nobele man 
 
maar eenmaal uit het kasteel bevrijd 
terug in de realiteit  
hoe heeft het nu zo kunnen lopen 
denken dat ze nu vrij waren 
 
nu bestaan ze alleen nog in hun dromen 
die nu zwart als teer 
een wens die nooit meer uit zal komen 
een bitter toetje is 
 
ze hebben het geprobeerd  
echter nergens van geleerd 
ging het nog verkeerd 
 
het zal nimmer meer zijn 
als voorheen 
ze zijn nu met zijn twee 
alleen 
 
© Hoss /|\ december '85 
(december 2015 herschreven) 

Kijk, even voor de duidelijkheid. Ik ben een product uit 1966. Tht: onbekend. Dit is uit 1977, ook dat is een magisch jaar. Het jaar ook van de opkomst van de New Wave. ('77 Talking Heads) Terwijl we nog middenin de disco scène zitten. Ik mag mee naar de film 'StayinaliveAl begrijp ik niet alle scènes. De rode draad is heel duidelijk. Natuurlijk kan ik alle danspasjes nadoen, maar dan beter. 
Een paar jaar later mag ik met mijn zussen een keer een nachtje mee, maar waarom nu 's nachts? Niks dus voor mij. Al dans ik de sterren uit de hemel.  Dat blijkt ook op een feestje, van Jazz ballet, waar ik mee naar toe mocht. Ze vragen of ik geen zin heb om lid te worden. Ik moet alleen maar lachen. Ik ga liever even een meerkampje doen. Dat dansen is gewoon een warming up. 

Jauw sei 
 
Jij en ik 
Wij zijn als een duet 
Onze tonen vullen elkaar aan 
De lagere en de hogere 
De cynische bittere tonen van het leven vervagen door de gelukkige zoete tonen 
 
Als de boom blauw lijkt 
Maar toch echt groen is 
Decoreer jij hem met rood 
Met details in goud 
Laat de liefde vloeien 
Laat het licht schijnen 
 
Als de bloemen op het raam staan 
Mijn lichaam voelt koud aan 
Dan denk ik aan jou 
Het ijs smelt 
Dan moet ik de dauw wegsponzen 
Mijn lichaam tintelt en gloeit 
 
Ons duet is niet als 20 in een dozijn 
Ook niet als 12 of 3 
Nee, ons duet is bijzonder 
Mijn valse noten 
Vallen door jou niet op 
Ze verbleken met jou aan mijn zijde 
 
Jou aan mijn zijde 
Is het beste 
Wat mij overkomen kan 
Wat mij al gebeurt is 
Is het bewijs 
Met jou aan mijn zijde 
 
Zowel links als rechts 
Verberg jij mijn zwakke plekken 
Voel ik mij sterk 
Terwijl ik bang ben 
dat ik jou niet kan laten bloeien 
Met mij aan jouw zijde 
 
Maar ik geloof jou 
Wanneer jij zegt 
Dat die roos juist door mij bloeit 
Al kan ik hem niet ruiken 
En heb ik soms mijn twijfels 
Met mij aan jouw zijde 
 
Maar jij ben het beste 
Oh ja, dat zei ik al 
Het beste wat ik heb beleefd 
Al zou het nu stoppen 
Het leven was het waard 
Met jou aan mijn zijde  
 
© HW 13-12-2016 

De man met de blauwe hoed, heeft niet altijd een blauwe hoed gedragen, al is blauw zijn lievelingskleur, draagt hij pas slechts sinds maart een baard en heeft hij dat in 2014 en 2015 eerder gedragen. Toen hij nog lange haren had. Ooit droeg hij in zijn jeugd een snor. Het was er één van vlas. Het is de straatmuzikant zonder borsthaar en echt haar op zijn tanden heeft hij niet. De sukkel die zijn slingerkogels uit het net moet vissen en niet verder werpt dan de stenen stoeptegels in Zutphen vóór de werpkooi. Hij laat over zich lopen door de valsspelers op de wereld, die zijn woorden verdraaien, die hij geschreven heeft. Hij schrijft om de mensen te verbinden, maar de mensen gebruiken slechts enkele woorden uit zijn geschreven dialoog, terwijl dat geen mening is van hem, tegen hem. Mensen die je ook nooit laten uitpraten, lezen zijn verhalen niet uit en misbruiken slechts een enkele zin. Oh, hij wil zo graag verbinden. De verbindingsman uit de Eerste wereldoorlog en in het leger van Napoleon, terwijl hij juist vrede wilde. Hij zou de koerier zijn, die de Cavalerie wilde stoppen.  

De straatmuzikant zingt echter de hoge noten te hoog en de lage te laag, soms andersom, uit middelend komt het in het midden weer goed. Hij is binnen een 4 stemmig lied, gelijkertijd, de eerste, de tweede, de derde, de vierde en de vijfde stem. Maar één ding moet je begrijpen, hij beseft dat en hij doet het niet expres en hij doet vooral zijn best. 

 

de nootgevoeligheid 
 
kom op Marijn 
leg al je emoties in de noten 
 
noten die niet gekraakt mogen worden 
noten die eenmaal mijn oren bereikt  
mijn ontvanger doen prikkelen 
 
prikkels die omgezet in impulsen  
van de sensibele, schakel en motoriek cellen 
mijn grote hersenen bereiken 
 
mijn hersenen beginnen te werken 
vragen zich af wat te doen 
 
-dansen 
-huilen 
-glimlachen 
 
om na een keus te hebben gemaakt  
impulsen zenden naar de desbetreffende spieren  
zodat de keuze impulsief wordt uitgevoerd  
 
om daarna te kunnen zeggen: 
"dat was niet slecht " 
 
© Hoss /|\ 16-12-1986 

's Morgens zit de straatmuzikant in de auto, niet zoals hij vroeger in de tram en in de trein zat. Alleen keek hij vroeger in de reflectie van ht raampje naar de buurvrouw tegenover hem, die vriendelijk naar hem lacht. Ze staren elkaar aan. Ze heeft en mooie lach en hun voeten maken soms contact. Niet voelbaar, maar de energetische verbinding zorgen voor de prikkels. Door het raampje, staren ze elkaar aan, al durven ze niet daadwerkelijk naar elkaar te kijken. Het zijn vluchtige blikken. Evenals dat het vluchtige energieprikkels zijn. De straatmuzikant is nu ook weer niet op zoek naar platte seksuele bevrediging. Nee, dit is veel mooier, veel dieper. Het is de dag dat zij een slechtere dag heeft. De maandag dat hij vraagt, wat er met haar aan de hand is. Ze huilt, terwijl ze luistert naar 'Manic Monday', van 'the Bangles'. Hij heeft haar nooit gesproken. Al heeft hij haar vaak getroffen in de maandagochtendtrein van Amsterdam naar Eindhoven. Nu dat ze huilt, spreekt hij haar aan. Ze vertelt dat ze is ontslagen bij de Nachtclub, waar ze danste. Ze vertelt over haar werk van de afgelopen maanden. De straatmuzikant krijgt het hele verhaal te horen. Ook krijgt hij te horen dat ze iedere week weer uitkeek naar die maandagochtend. Die maandagochtend tegenover hem, in de trein. Hij heeft nu voor haar niet de juiste woorden. Hij vind haar aantrekkelijk en ze klinkt ook wel lief, maar hij woont samen met zijn lief uit Veldhoven en vertelt haar dat hij erg veel van zijn meisje houdt. Zo veel dat hij wil verhuizen naar Brabant. Hij wil verhuizen, voor haar. Hij werkt nu alvast in Eindhoven, voor haar en hij is zoekende, zoekende naar een woning, voor haar, omdat het haar in Amsterdam niet lukt. 

de ochtendvoyeur 
 
een leegte 
is verschenen  
 
op de plaats 
waar jij net zat 
 
ook al heeft een ander 
jouw plaats nu ingenomen  
 
hij heeft niks bijzonders  
Ik kijk maar naar buiten 
 
waar ik jou nu zie verschijnen  
een weerkaatsing van mijn gedachten  
 
tot ik daar ben waar ik zijn moet  
het begin van een lange werkdag 
 
© Hoss /|\ 29-12-1986 

'Sunflower  

'Paul Weller', geïnspireerd door Kattya Janssen 

 

Oktober 1986, we waren zo verliefd. Zij was dol op mij. Ze had een muur van roem opgericht in haar kamer. Ze kan enorm goed tekenen. Ik voelde mij Clark Kent, maar in haar ogen was ik Superman. Zij was mijn liefje en niet geheel toevallig draagt ze ook haar naam. 

Ik wist niet, wat zij wel wist en ze zocht een manier om mij dat te vertellen. langs het tuinpad van mijn vader groeide zonnebloemen. Oh, wat stonden ze er nog mooi bij in Oktober. Ze gaf mij een boekje, tijdens de wandeling langs het strand, van IJmuiden naar Zandvoort. Ik mocht hem thuis pas openen. Thuisgekomen, na een zeer bijzonder mooie lange dag, opende ik het boekje. Daarin biechtte ze alles op, alles wat ze mij niet had gezegd. Ik wist niet wat ik er mee aan moest. We spraken af, de volgende vrijdagavond. Maar ze was er niet. Wel een meneer om te vertellen, waar ik haar vinden kon. Op de crisis in het AMC. Nog steeds wist ik niet wat te doen en ik leerde mijn eerste lesje loslaten. De zonnebloem verwelkte, maar in een verwelkte zonnebloem zitten nieuwe pitten. 

Oktober 1987, weer stonden daar die prachtige zonnebloemen. Tranen van herinnering, draaide ik voor het eerst Oktober van U2. Ik had die zomer een nieuwe liefde ontmoet en ik was bang, oh zo bang. 

December 2007, de gele klimroos in onze tuin bloeide nog steeds. Ik werd uit mijn bed gebeld. Mijn vrouw was verward aangetroffen. Waar ik bang voor was in Oktober 1987, was met vertraging gebeurd. Klimrozen kun je snoeien, dan bloeien ze later weer. Echter, de schade was niet te herstellen. We waren als bevroren. Ik moest overleven en de gedachte verbannen, dat het aan mezelf lag. Nu vele jaren later, 2017, heb ik de gelukkigste tijd van mijn leven en weet nu, denk ik, waarom het zo moest zijn.  

 

Zonnebloemen 

Zonnebloemen in December 
IJsbloemen vervangend 
Mijn hart is kil  
Mijn handen koud 
Ik ril 
Bij de gedachte 
Van de eenzaamheid  
Die mijn eerdere gelukzaligheid verdrijft 
Dan komt de verlossende app 
Terwijl ik onder de deken 
Met kleren aan 
Mijn omhulsel wil verwarmen 
"Ik lig, nog 3 nachtjes, ik hou oneindig van jou!" 
"LY2471252s53365sj+1&" 
"LY22471252s53365s366&" 
 
© HW (<3 ) 15-12-2015 

 

Dit gedicht is er één uit een serie. 
Niet wetende dat de geschiedenis zich zou herhalen, met grotere gevolgen.  
 
Cata is een uitzonderlijk teken talent in 1985. De straatmuzikant ontmoet haar wanneer ze 17 is. 
Op het moment dat hij haar thuis komt hangt heel haar kamer vol met tekeningen. Hun relatie duurt een paar maandenZe stimuleert hem om vooral door te gaan met tekenen en ze geniet van zijn schrijfsels. Ze verzinnen veel verhalen, tot de dag dat het misgaat. 
Dansend op het Begijnhof wordt ze meegenomen met de crisisdienst. 
Hij zit op zijn werk en wacht 's avonds op haar. Een meneer komt aangelopen en vertelt hem wat er is gebeurd. 
Een aantal weken houdt hij hoop. Dan moet hij loslaten, maar laat zij hem ook los? Hij laat los, maar weet nog niet dat dit nog maar een voorbereiding is van wat hem in 2007 overkomt. 
 
In zijn gedichten noemt hij haar Cataechter kende hij zijn eerste vrouwKaty, nog niet.  
Wat wist hij, dat hij nog niet wist en wat weet ik, wat ik liever niet zou weten. Ben ik blij, dat ik dit keer de verteller mag zijn. 
Soms kom ik dit nog tegen. Ik heb veel weggegooid, maar heb dit onbewust bewaard. 
Het verhaal van begin tot geen eind. 

 

de stoute schoenen  
 
overgebleven zijn mijn schoenen  
zwarte schoenen  
grijs geworden  
 
versleten vanaf de dag van aankoop 
de dag dat ik Cata voor het eerst zag 
 
in tijden dat het echt slecht ging 
symbolisch zijn gescheurd 
in de naden 
 
nu grijs geworden 
van het stof 
wat is het alweer lang geleden  
 
ik zou ze zo weer aangetrokken hebben 
de stoute schoenen  
 
Hossy -  
14/6/'87 
 

Tussentijdse Evaluatie 

 

Ach, wat was ik nu? 
Wat wist ik nu? 
30 jaar geleden. 
 
Ach wat ben ik nu? 
Wat weet ik nu? 
30 jaar verder! 
 
© HW 14-12-2015 
 

het punt des Doods 
 
kruipend als een spin 
lopend over mijn voorhoofd  
recht in mijn ogen kijkend 
 
kroop zij door mijn hoofd 
martelend iedere zenuwcel in mijn hoofd 
het ene oor in 
1 jaar later het andere uit 
 
als een naald 
die zeer langzaam wordt ingebracht 
 
als een naald 
die in mijn vinger is gestoken 
en het gif zijn weg vind naar mijn hart 
 
haar gif verspreid zich door mijn lichaam  
via de  bloedsomloop  
mijn organen zijn al aangetast 
 
het is een harde aanval 
een aanval op mijn hart 
 
al ben ik als de dood  
voor dit punt des Doods 
 
uiteindelijk red ik me wel 
 
-Hoss- 12/1/1987 
/|\  
(herschreven 16/12/2015) 

 

Soms probeert hij populair te zijn. De jonge straatmuzikant, die nog op school zit en niet weet wat hij later worden wil, terwijl hij nu al schrijver is. Zo schrijft hij in het Engels. Soms. 

 

Overloaded 
My brains are working 
(two languages) 
 
i'd like to take a look 
 
it's very difficult 
to answer  
these questions 
what would be 
with my life 
 
which steps will i take 
to become that man 
my dreams tell me 
will be 
 
it's very difficult  
to answer 
those questions  
 
and so it ever be 
 
het is erg moeilijk  
deze vragen 
te beantwoorden  
 
wat zou er 
van mijn leven kunnen worden  
 
welke stappen zal ik nemen  
om die man te worden  
die mijn dromen mij vertellen  
dat ik zal zijn 
 
het is erg moeilijk  
die vragen 
te beantwoorden  
 
en zo zal het altijd zijn 
 
ik zou graag eens willen kijken 
 
© 1-10-'85 
 
Hoss /|\ '85 

 

De straatmuzikant heeft een papegaai op zijn schouder. Terwijl zijn zoon vraagt Papa gaai je puzzelen, toevallig is het ook een Papegaaienpuzzl, papegaaien de mensen elkaar na. Dat is wat hij vaak storend vind. Je hoeft elkaar niet na te praten, probeer iets toe te voegen. Mensen hebben het al moeilijk genoeg. Zijn vrouw staat voor hem. Hij denkt aan die mop. Terwijl zijn vrouw zich voor hem uitkleed, denkt hij aan die mop, waarop de papegaai roept: "Spitsbergen in zicht".  

 

het eind in zicht 
 
na al die dingen  
die zich hebben voorgedaan  
loopt zij nog steeds 
nog steeds achter mij aan 
 
bundeltje verrotte lichaamscellen 
liepen om mij heen 
 
ik dacht dat zij daar niet bij hoorde  
natuurlijk was dat zo 
wat ik denk is altijd waar 
binnen de juiste proporties  
 
echter 
verrotte 
er wel lichaamscellen  
 
nog steeds 
voelde ik haar hand 
die mijn rug deed gloeien 
 
nog steeds 
voelde ik haar vormen 
de warmte van haar lichaam  
 
totdat ik ineens 
weet niet meer waardoor 
haar alleen liet 
leren zwemmen in de goot 
 
ik kon haar niet helpen 
was zelf te veel gekwetst 
denk ik 
 
het was de dag  
waarop mijn leven verder ging 
en die van haar nog niet geëindigd was 
 
© - Hoss - /|\ 1-1-1987 
 
-------------------------------------------------------------------- 
Hij had Cata inmiddels losgelaten.  
Niet wetende dat hij 20 jaar later voor een nog groter dilemma kwam te staan. 
 

Cata's Strophes 
 
weer verscheen de regenboog 
op het netvlies van mijn linkeroog 
 
het andere had ik dichtgeknepen  
als bescherming tegen de zon  
 
ik had me beter tegen de regenboog beschermd 
hij ging door me heen 
of beter 
hij lokte mij naar zich toe 
ik dacht dat ik stilstond 
 
gegrepen door de kleuren  
en hun overgang 
was ik 
doodsbang dat ik sterven zou 
doodsbang dat ik er in zou verdrinken 
 
totdat de regenboog veranderde in een zeemeermin  
en ik zag dat het Cata was 
 
© 5-1-1987 -Hoss- / | \ 

 

Oneindige variatie 

Heel veel jaren later schrijft hij pas zijn slot. Al weet hij niet, dat een begin een eind kan zijn, of het eind pas het begin. Een tussenstuk kan ook verschuiven. Hij weet niet om te beginnen en hij weet niet te eindigen. Hij draait achtjes, hij draait een 'loop', driehoekjes of hij gaat heen en weer als een streepje, zat er maar structuur in, was hij maar zo consistent. Net als hij, zal ik dit als zijn verteller presenteren als een slot, of een tussenstuk, wat ook zomaar het begin kan zijn. 

De stervende zwaan 

Ze danste op de richel 
De richel van de border 
Bij het Begijnhof 
Alsof ze Anna Pavlova was 
 
Ze is de koningin van de zwanen 
Terwijl Siegfried op de Bank werkte 
Om haar broodkruimels te verdienen 
Niets vermoedend 
 
Een toevallige passant 
Belt het team van jagers 
De jagers 
Om zwanen te ontruimen 
 
Loslopende zwanen 
Zijn gevaarlijk 
Ze moeten worden 
Opgehokt 
 
Als zij vervoerd 
Naar de crisis 
In het AMC 
Hoort hij noten 
 
De noten van Cata Marijne 
Dringen tot hem door 
In het donker 
Wachtend op haar voor de Bank 
 
Onheilspellende klanken 
Maar met een schoonheid 
Gelijk aan St. Saen 
Zijn Dance Macabre 
 
Cata's Strophes 
Klinken in zijn hoofd 
De bewerking 
Van de Zwaan 
 
Gekleed in notenkraker suit 
Gaat hij naar haar onderweg 
Maar het is te laat 
Soberheid maakt zich van hem meester 
 
Te zwaar voor kalverliefde 
Te licht voor de ultieme verbinding 
Kan hij alleen het lint doorknippen 
Achtervolgd door haar noten 
 
©   HW 26-4-2017