27. nov, 2017

De tand des tijds in de ogen van mijn moeder

Moederdag 

Omdat er mensen zijn die nooit moeder worden 
omdat er kinderen zijn zonder moeder  
omdat er moeders zijn, zonder kind 
 
Daarom ben ik dankbaar dat ik nog een moeder heb 
En zij mij nog heeft 
 
Deze is voor iedereen, wel of geen moeder, 
Ooit heb jij een moeder gehad 
Zo moeder zo kind 
 
Kijk in de spiegel 
Jij bent jouw moeder 
Ook als je al vader bent 
 
©HW 14-5-2017 

 "Zolang je elkaars toegevoegde waarde ziet, uitspreekt en waardeert, kun je elkaar niet verliezen." 

 SPOTLICHT 

Jelle loopt zijn rondjes 
Veel te vroeg 
Door park "de Uithof" 
De meeuwen lachen hem uit 
Hij luistert niet 
Terwijl hij bijna tegen een boom loopt 
Uitglijdend in de drap 
Onder zijn voeten 
 
Vrij genomen 
Wetend dat ze eigenlijk toch niet veel 
Aan hem hebben 
Zijn familie is verstandiger 
Zij stellen zo hun eigen prioriteiten 
Het is hun wat te kort dag 
Hun moeder heeft geen gevoel voor timing 
Al heeft ze rekening gehouden 
Door haar been vlak bij hen te breken 
 
"Hij vind het rottig", zegt zijn moeder tegen Kaat 
Over Jelle tegen haar die hij liefheeft 
"Nee, daarvoor houdt hij te veel van jou" 
Zegt die jongere vrouw weer tegen de oudere 
Hij ondertussen weet daar niks van 
En probeert iedereen te plezieren 
"Als ze bij mij in de buurt woont 
Kan ik misschien wel een keer op bezoek komen" 
Hoort hij aan 
 
Toch doet hij zijn best 
Iedereen te plezieren 
Hijzelf is niet belangrijk 
Zal het ook nooit zijn 
Het gaat om haar 
Wat wil zij 
Wat is goed voor haar 
Hij weet dat zij niet naar hem vraagt 
Omdat hij er toch wel is 
 
Al vergeet ze soms zijn naam 
Morgen ga ik naar boven zegt ze 
Maar hoger dan de 3e etage is er niet 
Ze weet niet dat ze al verhuisd is 
En de meeuwen blijven lachen 
om die clown langs het water 
En hopen dat hij er in glijdt 
Dan verdwijnt hij 
In het verdwijnpunt van de weg verderop 
 
© HW 15-11-2016 
herschreven 6-7-2017 

Gretha

Haar pillen liggen klaar op het nachtkastje, dat heeft Kaatje al voor haar gedaan. Gretha mist de twee controlemomenten heel erg, die haar zijn afgenomen. Eigenlijk komt dat doordat ze zelf te sterk is om te wachten op de mevrouw van de zorg. Ze had zich meestal zelf al in nachtjapon gehesen en had haar pillen al ingenomen. Want dat waren de opgegeven redenen voor de controlemomenten. Benjamin heeft er pijn in zijn buik van, hij wil het beste voor zijn moeder. Maar zijn moeder is sterk. Heel sterk en daarom krijgt ze niet wat ze verdient. Benjamin moet maar blij zijn dat zijn moeder die extra zorgmomenten niet nodig heeft. Dat hebben ze hem verteld, maar Benjamin is niet blij en huilt stilletjes om zijn moeder, die toch veel beter verdient. 

Gretha heeft haar ogen nog open en ligt op haar bed in het donker. Buiten hoort ze geluiden van de Coffeeshop die naast haar woning is gevestigd en ze hoort ook de wind, of is het, het water. Het water waar de Rijnaak doorheen vaart. Ze hoort de motoren. Ze ligt helemaal onderin de boot, met ontelbaar, veel jonge kinderen, allemaal verzwakt en uitgehongerd. Waarom zijn ze bij hun familie onttrokken? Gretha is de oudste. Haar vader is overleden. Uitgehongerd, ze vonden hem in zijn schuur. Wat er echt gebeurd is? Gretha weet het niet meer, maar ze weet nog wel dat ze hem gevonden hadden. Tussen de duivenstront. Gretha leek het wel te redden als oudste in het gezin, ze hielp haar moeder goed, tot de bomaanslag, 17 juli 1943. Gretha loopt in de buurt van de Sint-Ritakerk. Ze spelen wat. Ze spelen verstoppertje. Gretha moet zoeken, wanneer plots een luchtalarm gaat. Waar zijn haar broers? Ze kijkt om zich heen. Twee grote handen pakken haar op en nemen haar mee. Plots lijken ze te vallen en ligt er een groot lichaam bovenop haar. Ze krijgt geen adem, wil roepen, schreeuwen, om haar broers. Ze raakt in shock. Wanneer Gretha weer bijkomt, ligt ze thuis, er is zojuist een arts geweest en twee mannen praten met haar moeder, ze ziet ook Johan en Karel. Haar moeder ziet dat ze wakker is en gaat naar haar toe. Het praten is moeilijk en Gretha trilt als een bever. Het is nu september 1944 en Gretha hoort de geluiden in de boot. Kinderen worden gemaand, vooral stil te zijn, niet te huilen of te schreeuwen. Het is donker. Gretha heeft haar ogen nog open. 

Gretha zoekt naar het lampje op haar nachtkastje. Het trillen werkt niet mee, maar dat is ze nu al jaren gewend. Het is de afgelopen jaren wel erger geworden, maar ze maakt er grapjes over. Ze moet haar koffie drinken met een rietje, want gewoon drinken uit een beker kan ze niet. Benjamin grapt dan: “Je hoeft alleen het rietje vast te houden, het roeren gaat vanzelf”. Benjamin houdt van zijn moeder, het dromen heeft hij van haar. Gretha is sterk, ijzersterk. 

Toccata en de Urban Guerilla

Niets vermoedend liep Urban Guerilla de stad in
Zijn buik eigenlijk te dik
Voor zijn versleten korte running tight
Street Dress was zijn code vandaag
Iets anders dan de Sinatra Blues Suit van gisteren
Wat hem wat melancholiek oogt
Melancholiek in Style

Hij zei doei
Kuste haar ziel
Loopse
en vertrok

Loop, voor het leven
Kus, het leven
Raak het aan
Betast het leven met al jouw zintuigen
Dus proef, met al je smaakpapillen

Zoet, Bitter, Zout en Zuur

Voel het leven
Ook waanneer je dreigt te worden vermorzeld
Wanneer je
Wordt opengereten
Wordt verscheurd

Plots knapt het elastiek
Zijn broek zakt af
Staat hij nu voor Paal

Nee, hij staat nog steeds Fier
Rechtop in de wind
Waait hij met alle winden mee

Urban Guerilla stopt zijn passen
Hels geluid komt uit zijn telefoon
Privé Nummer staat aangegeven
Alsof hij weet dat het ernstig is en geen reclame
Neemt hij dit keer op, anders dan tevoren
Hij krijgt de levensvraag
Die aan zijn geweten knaagt

Hij dacht nog
Urban Guerilla's worden niet vermorzeld
Urban Guerilla's worden niet verscheurd

Toccata en Fugues

Plots zet zij, haar behaarde tanden, doch geschoren
In hem
Geen redding meer mogelijk

De vrouw aan de telefoon
Biedt hem twee opties aan
Of naar de neuroloog
Of we wachten af
Als we neurologie inzetten
Kan juist door de behandeling erger ontstaan

Niks doen vind hij geen optie
Maar hij is niet gerust
Onrustig start hij weer zijn passen
Hij slaakt een vloek

Gisteren ontmoette hij die man uit het Frankenrijk
Maar hij is een trotse Fries
Met Frans neutrale voorouders
Hij wil niet barsten of buigen
Hij versnelt zijn pas

Worden het vier begrafenissen en een bruiloft
Of zal ze er bij kunnen zijn
Maar 1 ding is zeker
Alles zal doorgaan
Dat heeft ze zo gewild

Zij proeft zijn leven
Hij voelt zijn leven
Totdat het bloeden stelpt
Thuisgekomen
Doodgebloed?

Er is nog geen thuiskomst op de Ponderosa
Maar hij zal er komen
Ooit
Zal hij daar zijn
De Peter
De Rots
Urban Guerilla
Zal de angst in de stad terroriseren
Liefde verspreidend
Giftiger dan Haat

© HW 15-5-2017

 "Herinneringen kunnen bitter, zoet, zuur, zout terwijl ze altijd ongezouten zijn. Levend mooi in al haar facetten." 

 Zelfoverschatting of valse bescheidenheid 

Graag hoor ik jou zingen 
Nachtegaal met faalangst 
Zing nog 1 keer voor mij 
Al kun je niet meer praten 
Hoor ik jou wel 
 
In vergelijking met jou 
Ben ik een kraai 
Bang om betrapt te worden 
Vraag ik netjes aan de dame 
Of ik haar ring stelen mag 
 
Trots als een pauw 
Zag ik laatst 
Mijn Merel met gebroken vleugel 
Een vliegshow geven 
Zij doet, wat wij niet durven 
 
Oh, Mama 

Hebben wij ons onderschat 
 
© HW 19-5-2017 

Hard gelach 

Ik zat in de auto met mijn moeder, om haar thuis te brengen na een week ziekenhuis. Ze had de hele week op bed gelegen. Ze kon niet praten. Nu vandaag kwam haar spraak weer terug en met wat moeite kwamen er verstaanbare volzinnen uit. Ze sprak over de stilte, de afgelopen week. Dat ze dan ging dichten en zingen. De artsen vonden dat mooi. Ze dichtte wat naar mij. In haar stijl. Ik zal er nog wel op terugkomen. Proberen te reproduceren. Het thema was lachen. Je moet iedere dag lachen, anders is het niet gezond. Ik zei daarop; "Maar ma, je mag toch ook best verdriet hebben? " waarop zij antwoorde; " ja, daar kun je niet om lachen." Ik zette de auto aan de kant. Ik kon me niet inhouden. Schuddebuiken, wel een kwartier lang. Ik zei; " nou, vandaag hebben we in ieder geval gelachen." "Je moet het podium op." Zij repliceerde: "Ja, dat zeiden de artsen ook." Het lachsalvo in de herhaling. Wat een geweldige vrouw. 

Erosie van herinneringen 

Als je niet kunt vergeten 
Dat je het niet meer kunt herinneren 
Dat je het niet vergeten kan 
 
Omdat ik het niet vergeten kan 
Maar me niet kan herinneren wanneer 
Wanneer kon ik het niet meer vergeten 
 
Met de jaren uitgesleten 
Is er een bolvormige holte ontstaan 
Die is platgewalst 
 
Erosie maakt zich van mij meester 
Terwijl de meesters het niet meer kunnen controleren 
Meesters van Erosie 
 
Hierdoor schudden mijn herinneringen 
Door mijn hoofd 
Die ik niet kan vergeten 
 
De mooie die ik bewaren wilde 
Vervagen in het leed 
In de ooit gevoerde strijd 
 
Ik zeg tegen haar 
"Die man van jou ... 
...die moet me naar huis brengen" 
 
Als  blijkt dat die man  
Mijn zoon is 
Lachen we samen 
 
We lachen samen om maar niet 
Te hoeven huilen 
Tranen hangen vast 
 
Vast hangende tranen 
in mijn hart 
Tenminste zo voelt dat 
 
Morgen als ik weer wakker ben 
Kan ik me het weer herinneren 
En weet ik de naam van zijn zoon 
 
Wanneer is de dag 
Dat mijn herinneren 
Voorgoed verdwenen zijn 
 
Ik mag het niet vergeten 
Dat ik het me niet kan herinneren 
Soms 
 
© HW 28-9-2016 

Landschap van herinneringen

Het landschap van herinneringen is weerspiegeld op het natte wegdek. De lichten reflecteren in de gevormde schittering van de plassen, terwijl de witte strepen niet meer zichtbaar zijn. Een goed gevoel met mindere maakt mij melancholiek. Terwijl ik denk aan mijn laatste dagen van mijn marathontraining, die verstoord werd door de telefoon. Alles leek aan duigen te vallen. Figuurlijk in het water, terwijl ik mij er nu letterlijk op moet concentreren. Neemt mijn leven langzaam aan een andere wending, terwijl het dit jaar in een stroomversnelling is gegaan. Even later is mijn raam droog, echter wordt dit afgewisseld met een nieuwe regenbui. 

Haar Texel

Een kaartje sturen naar moeders 
Vanaf Texel 
Terwijl je zelf altijd 
Haar brievenbus leegt 
 
Maar haar blik 

Intens gelulk 

Zichtbaar 
Bij het zien van de zeehond 
 
En de herinneringen 
Aan haar momenten 
Op het eiland 
Daar 
 
Aan de overkant 

Hoss 27-9-2017 

Onbalans 

"Vandaag de laatste dag van dit blog. 
Ik ben natuurlijk niet klaar, gelukkig niet. 
Als ik klaar ben met leren, ben ik klaar met mijn leven. 
Vandaag weer veel geleerd en ook iets nog niet afgeleerd."
 
Eerst bij de fysiotherapeut erachter gekomen hoe ik aan mijn klachten ben gekomen. Ik wist het natuurlijk wel, onbewust. Je zoekt de oorzaak altijd in je trainingsprogramma, maar nee, mogelijke oorzaak zit in houding bij duur. Doordat mijn lichaam in onbalans is, linkerheup, heeft dit effect op mijn lichaam. Dit heeft ook te maken met de korte tijd dat ik van geen kilometers naar veel kilometers ben gegaan. In 1 jaar tijd naar trainen voor de Marathon. 
Wel loopervaring in verleden, maar geen consistentie daarin. De onbalans kwam ook weer terug toen ik vandaag met de belastingdienst sprak. Ik belde omdat een betaling was geweigerd omdat mijn moeder haar handtekening niet meer fatsoenlijk kan zetten. Ze zag de beschikking in haar systeem en vroeg aan mij of ik even geduld had. Dat had ik natuurlijk. Ze zou kijken naar de vervaldatum. Na een kwartier gewacht te hebben wist de dame te melden dat er nog wat andere bedragen open stonden en dat het nog allemaal bedragen van te veel betalingen van vorig jaar, waarom, omdat mijn vader is overleden en mijn moeder pensioen moest afkopen. 
Goed het is nu eenmaal zo, dus ik vroeg haar om alles nog een keer te sturen, zodat we het in orde kunnen maken. Dat kon niet, of ik even pen en papier had om de gegevens op te schrijven. Ik melde haar dat er wel, ik weet eigenlijk niet hoeveel, medewerkers bij de belastingdienst koffie op mijn belastinggeld aan het drinken zijn en dan is het niet mogelijk om een vrouw van 82 even fatsoenlijk een overzichtje te sturen wat er aan de hand is. Ik wees haar er op dat ik mijn burgerplicht doe en er alles aan wil doen om het openstaande bedrag te betalen, maar ook een beetje medewerking verwacht van een organisatie als belastingdienst om op de juiste manier te reclameren en hoor en wederhoor toe te passen. 
Ik vroeg me af hoeveel oude mensen geen zoon hebben die het voor hun opneemt. Hierna kwam de schaamte, ik had me weer laten gaan en mijn blog was juist bedoeld om alleen nog maar positief te reageren. 
Onbalans?  Het positieve gevoel kwam later. Ik geniet dat ik dit voor mijn moeder kan doen en de mevrouw van de belastingdienst moet er maar tegen kunnen en er iets moois mee doen.

Vallen en opstaan 
 
Net als tranen vallen 
Valt de regen 
 
Je kunt er de klok op gelijk zetten 
 
Net als 
De maandelijkse val 
Van jouw moeder 
Val jij ook 
 
Niet alleen op haar 
Maar ongelukkig 
 
Ongeziene afstapjes 
De weg die plots omhoog loopt 
 
De soep 
Die niet heet gegeten wordt 
Wordt helemaal niet meer 
Gegeten 
Omdat hij van de lepel valt 
 
Zo val ik ook vaak uit de toon 
 
Mensen zeiden altijd 
Wat lijk je op jouw vader 
Maar nee mama 
Ik lijk op jou 
 
Met die gedachte 
Ga ik naar bed 
Welterusten 
 
Morgenochtend 
Sta ik weer vroeg op 
 
Hoss 26-10-2017 

Trillingen

Zit ik hier nu weer met waterlanders. Waarom, ik weet het niet. We maken er meestal grapjes over. Ook bij mijn moeder. Gewoon om het luchtiger te maken. Lastig is het wel. Een ieder draagt zijn kruis. Het is voor mij erg herkenbaar. Er zijn een heleboel mensen die een Tremor hebben, in lichte of in zwaardere mate. Ik heb het ook. Ik kan heel moeilijk soep uit de kom op schoot eten. Vaak rest me dan ook om de soep maar te laten staan, c.q. over te slaan. Uit schaamte. Het werkt dan gewoon niet allemaal samen. Met koffie halen heb ik het ook. Als ik mijn handen gebruik, dus zonder blaadje. Mensen geven je het kopje aan, ze vinden het vreemd als je het dan niet aanpakt. Soms lukt het mij niet eens om mijn pilsje te pakken met één hand, of een handtekening te zetten. Gewoon, omdat het even niet lukt. 

WiFi 

 

Blauw licht moet verbinding tot stand brengen 
Maar het blauwe licht is even niet verbonden 
Ik voel me koel 
Ik ril 
 
Groene snottebellen 
Verstoppen mijn hoofd 
Ik ben er even niet 
Maar wordt wel gebeld 
 
Het is weer de blauwe Engel 
De boodschapper van slecht nieuws 
De gevallen Engel vertelt mij 
" Ze is weer gevallen" 
 
Mijn hart ritme verstoord 
Ik ben er even niet 
Al is er buiten een hoge groenwaarde van het gras 
Ik zie het even niet 
 
Verbinding komt slecht tot stand 
Ben ik echt de enige die helpen kan 
Mijn hoofd dof 
Terwijl mijn hart hoort te glimmen 
 
Plots bliksemschicht 
Ineens krijg ik groen licht 
Een opening in de impasse 
Ik ben niet op zoek naar de Engel 
 
Al ben je nu ver weg 
Ik ben toch bij jou. 
Vreemd genoeg 
Verbonden 
 
Door een dun lijntje 
Blauw Licht 
 
© HW 28-5-2017 
  

Op bezoek bij mijn vader.  

Hij lag toen ter revalidatie in Velserduin (Drievliet, het leek wel Space Mountain, beleving), Driehuis. Dat jaar is hij nog even thuis geweest, eigenlijk had ik mijn moeder willen beschermen, maar ze gaf akkoord, lastig want mijn vader had eigenlijk ook tegen zichzelf beschermd moeten worden. Maar dat was nog niet geconstateerd, terwijl zijn wandelstok wel in beslag was genomen. Tja, wie ben ik dan. Dus maar even wat rijden in de omgeving, wat prachtige foto's opleverde. Later dat jaar werd alles weer anders, uiteindelijk is het snel gegaan en nu zie ik zijn streken bij mij, mooi, maar soms beangstigend. Als tegenhanger heb ik de streken van mijn moeder, mooi, maar naïef beangstigend.  Er is geen tijd te verliezen om het leven te delen. 

Het overeenkomstig verschil 

Mama 
Wanneer ik in jouw heldere ogen kijk 
Wil ik zijn als jij 
Later als ik groot ben 
 
Later als ik groot ben 
Oud en wijs genoeg 
Wil ik zijn als jij 
Een mens met 9 levens 
 
Iedere keer weer 
Na iedere val 
Verbaas je ons 
Binnen een week weer als vanouds 
 
Jouw benen zijn nog gaaf 
Voor een vrouw die niet meer loopt 
Dan achter een rollator 
Onder begeleiding naar het restaurant 
 
Jouw heldere gedachten 
Reacties op de medemens 
Soms lijk jij de weg kwijt 
Maar dat denken ze van mij ook 
 
Samen vertellen we elkaar streekronannen 
De boerenknecht met boerendochter 
De boer die zijn dochter koppelen wil aan de rijke buurjongen 
Wiens vader veel stalraampjes heeft 
 
De knecht is echter meer capabel 
Dan de uitverkoren jongeman 
Ik schrijf drama 
Jij de streekroman 
 
Zo verschillen wij in onze overeenkomst 
Omdat ik er ook 1 van mijn vader ben 
Maar later als ik groot ben 
Wil ik zijn als jij 
 
© HW 7-6-2017 

De tand des tijds is slechts een kunstgebit.  

We waren op het strand in Zandvoort. Mijn moeder en ik. Ik was 13jaar. Ik had geen horloge bij me en vroeg hoe laat het was. Mijn moeder zei: "ongeveer haf vier." We besloten nog even te blijven. Even later, mijn moeder was even ingedut, vroeg ik weer hoe laat het was. Mijn moeder zei: "ongeveer half vier." Ik wist dat het al uren later was, maar het was pas 4 uur. Sindsdien is het altijd, ongeveer half vier. ...