26. nov, 2017

Merel in vogelvlucht

Vogelvlucht

In vogelvlucht kan ik jou vertellen 
In vogelvlucht  
Voor de mensen 
Snel van begrip 
 
Want de andere moet je weten 
Zijn er toch niet mee begaan 
Ook wanneer ik het hen uitleg 
Kijken ze mij hoofdschuddend aan 
 
Ook al wil ik graag vertellen 
Soms veel te uitgebreid 
Dan gaat het begrip ook verloren 
Daarom houdt ik nu maar maat 
 
© HW 16-8-2017 

 

Ik kijk, met mijn ogen dichtgeknepen, door het raam van het paviljoen, dat er in November niet meer staat. Novemberregen daalt neer op mijn hoed. Ik zie de meeuwen zweven op de thermiek. 

 

Lans in zicht 

 

Come fly with me 
Fly me to the moon 
Fly away with me 
 
Time Flies 
Even as this Flight 
Flies with Me 
 
Maar niet altijd 
Is de tijd 
Zo traag 
Als Vadertje 
Vliegt 
Want 
Vadertje tijd 
Vliegt niet meer 
 
Zijn vluchtplan A 
Zijn vluchtplan B 
Zijn vluchtplan C 
Zijn gepasseerd 
Is passé 
 
Hij vlucht niet meer 
Voor de tijd 
Die daardoor lijkt stil te staan 
 
De Merel vliegt 
Net als haar Lamp 
Waarmee zij 
Het verhaaltje eindigde 
Van Vaders 
 
Een schaap blaat 
Een koe loeit 
Een hond blaft 
Een vlieg vliegt 
 
Een Auto Rijdt 
Een boot Vaart 
Maar een vliegtuig vliegt 
 
De tafel staat 
Het matras ligt 
En ...... 
 
"De lamp vliegt" 
 
Welterusten 
 
Wakker worden  
We gaan landen 
 
Juist wanneer Lanselot 
Komt aanstormen 
Breekt hij zijn lans 
Voor mij 
 
Lans in zicht 
Lans kapot 
Lanzarote 
 
Hoss © 10-10-2017 

Het rode jasje.

Benjamin kijkt Caroline recht in haar ogen aan en hij schrikt van de gelijkenissen. De gelijkenissen met zijn zus Mary en de gelijkenis met zijn ex-vrouw Katy, de moeder van Caroline. Ogen, heel ver weg, zoekend, naar een antwoord op de vraag, wat doe ik nu fout?  

Het was een snelle bevalling, een hele snelle bevalling. Katy was ’s morgens ingeleid, zoals dat dan heet. De baby was erg rustig en er was een potentieel risico op zwangerschapsvergiftiging. Katy had een hoge bloeddruk, maar de baby was rustig. ’s Avonds om 19:00 uur gebeurde er nog niet heel veel en om 19:30 uur schreeuwt Katy het uit. Help! Waar is de arts? Benjamin rent de gang op, de arts is niet te bereiken, het verplegend personeel proberen Katy tot rust te manen, maar dat mag niet baten. Eindelijk krijgt Benjamin verbinding met de arts, de arts begrijpt de paniek niet en neemt Benjamin niet zo serieus. “Ga dan potverdikkie kijken, ik weet echt wel wanneer er iets aan de hand is.” De arts, in feite de assistent van de gynaecoloog die niet aanwezig is, gaat kijken en roept: “dit heb ik nooit meegemaakt, 10 cm. ontsluiting,” In latere verhalen gekscherend 10 km. genoemd. Daarna is het een aantal keren fel persen en Caroline is geboren. Een gezonde baby, normaal postuur, gave huid, niks mis mee. Benjamin is trots. Trots op Katy en trots op Caroline. Dit worden weer weken op roze wolken lopen. 

Maarten was even logeren bij Oma en Opa in Veldhoven. Als Caroline en Katy dan vervolgens een dag later naar huis mogen, ze moesten nog een dag blijven ter observatie, lacht Maarten lief naar zijn zusje. Hij had haar al gezien in het ziekenhuis. Maar dat was in feite te moeilijk voor Maarten. Maarten had alleen aandacht voor het autootje wat hij heeft gekregen. Nu is er even een rustmoment. Het gezin is compleet. Katy en Benjamin geven Caroline om en om de fles. Aan borstvoeding zijn ze niet begonnen, na de traumatische ervaring met Maarten. De fles gaat moeizaam, erg moeizaam. Katy en Benjamin zijn er trots op dat Caroline doorslaapt zonder 'fiep'.  De fopspeen is aan Caroline niet besteed. 

Caroline doet in wezen niks fout, maar er zijn ook momenten dat ze niks doet, passief lijkt, zonder initiatief. Terwijl het er potverdomme wel in zit. Ze moet eruit komen, uit haar schulp. Wat ze in feite ook vaak genoeg dan weer wel doet. Caroline is een meisje dat wel al met haar 15e alleen op tienertoer is geweest, de reis al helemaal had uitgestippeld. Naar Zandvoort, Amsterdam en naar Groningen. Ook is ze al alleen op kamp geweest, met de fiets, op de trein en haar navigatie. Okay, een klein beetje hulp van Papa. lang leve het mobieltje. Ze heeft ook al haar eigen Curriculum Vitae gemaakt. Allemaal deels eigen initiatief. Dus het zit er wel. 

Benjamin en Katy wisten het al langer, het praten gaat niet zo goed bij Caroline, ook de fijne motoriek van het schrijven kan beter, maar vooral het praten is een probleem. De logopedist is er al snel uit, haar mondspieren zijn niet goed ontwikkeld. Dus dat wordt trainen. Sociaal gaat het goed. Ze heeft een paar vriendinnetjes, ze is een echt meisje. Poppen, prinsessen, alles wat er maar bij hoort. Wel volgt ze Maarten op de voet, wat Maarten kan, wil Caroline ook kunnen. Benjamin en Maarten verzinnen hun eigen verhalen in bed, als Benjamin even geen zin heeft om voor te lezen. Caroline komt er dan tussendoor, zij wil ook meedoen. “De lamp vliegt!” Ze beginnen allemaal te lachen, waar slaat dat nu weer op. 

Met leren gaat het niet zo goed, er worden handelingsplannen geschreven. Oh, nee, er is geen reden om je zorgen te maken, we redden het wel. Aldus de school. Ze zit vooraan, zodat ze haar aandacht kan krijgen. Soms neemt Benjamin een steekproef en vraagt zich af wat ze haar op school leren. Bij navraag wordt dat dan afgewimpeld. Ja, er is een zorg, maar het komt allemaal wel goed hoor, teken de handelingsplannen maar, dan zorgen wij wel dat ze toch op het juiste niveau komt. Tot plots in groep 8 het voorstel komt van de school: “zullen we de CITO maar overslaan?” Benjamin wordt laaiend. “Hoe halen jullie dit nu in jullie hoofd?” “Dit is al de tweede keer dat jullie mij zo gruwelijk hard teleurstellen en niet eerlijk zijn.” “Caroline doet gewoon haar CITO, dit is super negatief” “Wat maakt het uit dat het lager uitkomt dan gemiddeld? Ik voed mijn kinderen niet op met deze mentaliteit.” Caroline doet haar Cito, eigenlijk niks mis mee. CITO geeft aan, VMBO basis beroeps. Geen hoge score, maar met leerweg ondersteunend onderwijs moet het lukken. Dus Benjamin meldt haar daarvoor aan en het gevecht begint weer. School heeft een negatief advies gegeven. Caroline moet een test doen en wat blijkt. Caroline wordt niet aangenomen op het regulier voortgezet onderwijs. Benjamin heeft geleerd van een eerdere ervaring met Maarten. Hij meldt haar direct aan bij het speciaal onderwijs. Een paar weken later volgt de afwijzing, haar score is te hoog. Benjamin springt uit zijn vel en maakt direct een afspraak met de directeur van de school. Dit kan echt niet. Vakcollege wijst haar af, op grond van het advies en het Praktijkonderwijs wijst haar af op grond van de score. Benjamin krijgt een advies om bezwaar aan te tekenen naar de indicatie instelling die de gelden bewaakt voor het speciaal onderwijs. Op grond van beide feiten en omdat er zorg is geuit vanuit het regulier onderwijs. Dit levert iets op. 

Inmiddels zijn ze 4 en een half jaar verder. Benjamin heeft een gesprek aangevraagd op school. Er komen geen gesprekken en het aanmelden voor het vervolg moet starten. Er volgt geen of weinig initiatief vanuit school. Ze hebben maar 15 kinderen, die hier mogelijk voor in aanmerking komen, voor de rest zal een passende baan moeten worden gevonden. Dat laatste hebben ze uitbesteed aan een integratiebureau, waar Caroline ook al is aangemeld, omdat de wetgeving gaat veranderen. Benjamin zegt dan altijd: “het gaat niet om de wetgeving, het gaat om de kinderen. We moeten het beste doen voor de kinderen. Er alles uit halen wat er inzit. Zorgen dat ze op de plek terecht komen waar ze horen, waar ze het prettig hebben. Dat is de taak.” Benjamin en Caroline zitten midden in een inschrijfprocedure. School is traag, school denkt, het komt wel, maar ook bij het vervolgonderwijs worden de klassen zo klein mogelijk gehouden, dus ze moeten er snel bij zijn. Benjamin wijst de school op hun taak en op zijn verbazing, dat ze het zelfs met zo weinig kinderen niet voor elkaar krijgen. Wat volgt is geneuzel over taak van ouders. “Echt niet!” Benjamin neemt zijn taak als vader zeer serieus. Daar pakken ze hem niet meer op. Caroline zit niet voor niks op die school, ze hebben een taak om haar iets te leren. Wat volgt is een pleidooi, dat ze zien dat ze nog heel gesloten is. “Nou stimuleer haar dan, prikkel haar dan”, zegt Benjamin. Als repliek volgt: “weet je waarom ik een rood jasje aan heb?” “Om te laten zien dat ik als vrouw toch aanwezig ben”, waarop Benjamin antwoord: “daar heb jij jouw jasje niet voor nodig hoor”.  Benjamin is zwaar teleurgesteld, hij laat het erbij, hij neemt Caroline weer mee naar huis, ze is verder vrij. Ze hebben wat ze hebben moeten en melden haar aan. Hij doet het zelf allemaal wel. Hij gaat wel met Caroline aan de slag, dat ze uit haar schulp komt, initiatieven neemt en laat zien dat ze er is en mag zijn. Zonder rood jasje.  

Kon ik maar vliegen 
 
Kon ik maar vliegen 
Ik mis je 
 
Tranen rollen over mijn wangen 
Ik wil een kus 
En luister maar wat muziek 
Kon ik maar vliegen  
Naar het holst van de nacht 
 
Over een week heb ik vakantie 
Nog even door zeten 
Dan kan ik een paar weken bij je zijn 
 
© Merel 'Blackbird Fly25-6-2017 

 

Ik loop terug naar de boulevard, als tranen, lijkende op Novemberregen stromen. De woorden worden bekneld tijdens het voordragen aan wat ik eigenlijk zeggen wil aan jou. 

 

Een auto rijdt 

Een boot vaart  

Een vliegtuig vliegt 

 

"de lamp vliegt" 

 

Vogelnest 

 

Uitvliegend 
zul je los moeten laten 
Een vogel 
Uit jouw nest  
 
Haar eigen liedjes componerend 
Geen zwanenzang 
Geen klaagzang 
Maar een prachtige ballade 
Van jouw nachtegaal 
 
Hoss © 4-9-2017 

De tranen zijn van trots, moegestreden van het gevecht, komen we er nu samen uit. Al zijn er dingetjes, die je nog altijd mee wil geven. De Merel zingt haar eigen lied en af en toe zet ik in, als tweede stem.

Merel  
 
Als een IJsvogel die zijn kinderen nog even in de gaten houdt 
Voordat hij ze loslaat in de wereld 
De moeder is al uitgevlogen. 
 
Als een IJsvogel laat ik jou verkennen 
Ontdekken, hoe jij het liefste vliegt 
Neem daarvoor de tijd 
Neem de tijd om het te leren. 
 
Als een merel met een moeilijke vleugel 
De vleugel wil niet helemaal goed mee 
Zo heb jij ook jouw bagage 
Die je moet leren dragen. 
 
Moeder linksom, Vader rechts  
Broer rechtdoor, Vriend achteruit 
Goh, wat is dat moeilijk 
Als je voor iedereen een plezier wilt zijn. 
 
Maar kom tot je gedachten  
Van mij krijg jij daar toch de ruimte voor 
Weg met verschrikkelijke Ikke 
Groei uit tot zelfverzekerdheid. 
 
Natuurlijk zijn er altijd twijfels 
Zonder twijfel leef je niet 
Win je, dan ben je klaar 
Win je niet, dan is het geen verlies. 
 
Wie niet wint die heeft geleerd 
Wie niet wint heeft een goede keuze gemaakt  
Goede keuzes bestaan niet 
Ook geen slechte. 
 
Durf te vliegen 
Durf te leven 
Draai er niet omheen 
Niet voor de ander of de één 
 
Alleen voor jou alleen. 
 
© HW 24-11-2015