25. feb, 2015

Het verhaal van Boris (2)

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het er even er bij had laten zitten, terwijl de wandelingetjes met de hond, mij juist zo aantrekkelijk leken. Het is echter gestagneerd, omdat ik hem niet meekreeg. Hij ging een paar stappen mee, maar ging dan zitten en hij had dan geen zin meer. Van alles geprobeerd, gelokt met snoepjes, speeltjes. Het was ook niet dat ik geen geduld had. Zeeën van geduld. Het mocht niet baten.

Gelukkig zijn we met zijn twee, of eigenlijk drie, maar wat kun je verwachten van een meisje van 17. Dus Karin heeft de taak op haar genomen en met succes. Daar waar ik een grote mond had, hoe dat je een hond moet opvoeden, heeft zij het voor elkaar gekregen, om hem mee te laten lopen. Gewoon voor haarzelf heeft ze inmiddels een app geïnstalleerd met een stappenteller en ik moet eerlijk bekennen, er zijn dagen dat ze meer stappen maakt dan ik. Natuurlijk zitten er ook dagen bij, dat mijn stappen niet geregistreerd zijn, maar eerlijk is eerlijk, ze doet het fantastisch. Tja, dat doet liefde.

Ook met de zindelijkheid is het sprongen vooruit gegaan. Er zijn nachten dat Boris helemaal niks heeft gedaan en dat de wekker niet was afgegaan, toch durven we hem nog niet door te laten slapen, of eigenlijk, ons, door te laten slapen. Daar een ongelukje nog in een klein hoekje zit. Echter heet gaat perfect. De Bench hebben we al heel snel afstand van genomen, daarvoor was hij veel te gestrest. Nee, het mandje werkt ideaal. Al ligt hij overdag ook vaak bij ons op de bank. Boris is een echt gezelschapsdier.

Inmiddels vind ik het ook weer leuk om een rondje met het lieve beestje te lopen en lopen we al rondjes van ca. 5 km., wandeltempo, flinke pas. Soms komt een hardloper voorbij en dan loopt hij voor me uit, wil er dan achteraan, niet om hem voor de voeten te lopen. Dat gaan we niet doen, daar heb ik zelf als hardloper ook een hekel aan. Ik ben hem nu aan het laten wennen op stukjes park, of de stille kant van het kanaal. Daar loopt hij goed mee. In het drukke verkeer durf ik het niet zo goed. Denk dat ik binnenkort met hem maar weer eens het bos ga verkennen. Dat ik dan ook ga hardlopen, een kilometertje misschien, niet meer. Rustig opbouwen.

Meestal loopt hij achter mijn voeten, of loopt hij naast me, maar zodra we de wijk weer in gaan, dan loopt hij weer naar voren en loopt hij voor me uit, hetzelfde wanneer we gepasseerd worden. Hij heeft een hekel aan plassen, dat is nog steeds zwemmen voor hem, of de nattigheid spat veel te hoog op. We laten hem ook geen trappen lopen, al liep hij gisteren uit zichzelf een trap op. We gaan dan lekker met de lift en ook dat trucje heeft hij al door. Al steekt hij zijn pootje uit zodra de lift stopt, al wil hij zelf de deur open maken. Thuis gekomen doen we deur open en pakken we de handdoek in de gang. Echter moeten we hem dan wel vangen, hij vind het toch niet zo fijn en blijft buiten staan.  Daarna krijgt hij een stokje, omdat hij zo goed heeft meegelopen en als je dan denkt dat hij zijn energie kwijt is, vergeet het maar, er moet ook nog met zijn attributen worden gespeeld.