26. dec, 2014

Het verhaal van Boris

Karin en ik hebben het er zo vaak over gehad dat we huisdieren geweldig vinden en dan met name het soort wat we viervoeter noemen. Voor ons geen konijnen, hamsters, cavia, vissen, vogels. Nee, zijn ook wel leuk, maar dan bij andere mensen. Echter zodra we een puppy zien of een kitten, dan zijn we verkocht. We waren het er echter over eens, voor ons geen huisdier meer. Er zitten een paar nadelen aan een husdier. Een huisdier gooit je huis overhoop en het beperkt je in de vrijheid. Dat eerste kun je met een beetje opvoeding van je huisdier beperken, maar dat tweede is een erg belangrijk argument waar je niet zo maar overheen kunt stappen, want samen zijn we de mening toegedaan dat we een dier niet alleen willen laten en dat we vooral ook niet ons dier willen uitbesteden aan anderen. We willen nog te veel doen in ons leven, waar een dier niet in past. Echter als we een huisdier zouden nemen, zou het een klein hondje betreffen. Een kat is op 4 hoog niet praktisch. Zelf ben ik meer van de grotere soorten, type jachthond, maar ik zou me goed kunnen vinden in een kleine dog versie. Echter wel een ras wat nog niet is verpest. Zo komen we op een gegeven moment een mopshond tegen bij de plaatselijke Jumbo. Een ongelooflijk lief beest. We zijn er beiden helemaal weg van, maar nee, afspraak is afspraak.

Nog iets wat we samen gemeen hebben is dat we graag even een ommetje lopen. Naast het hardlopen, van mij, maken we soms samen, maar ook wel alleen, een wandelingetje. Zo kom ik op een avondwandelingetje er ineens op dat ik met een hond nog meer reden zou hebben tot een wandeling. Een goede smoes, want soms wordt je behoorlijk raar aangekeken wanneer je in je eentje, in gewone kloffie aan het stappen ben en af en toe wat plaatjes schiet. Niet dat ik daar iets om geef, maar een hondje zou wel leuk geweest zijn. Het geeft je een reden om te gaan wandelen, wanneer het weer even tegen zit. Want niet altijd lukt het om me dan te motiveren. De volgende dag maken we samen een wandeling en ik bespreek mijn overpeinzing van die avond daarvoor. Ik kom er namelijk op dat de kinderen inmiddels wel wat ouder zijn en zij mee kunnen beslissen. Als we het doen is het niet vrijblijvend, ook niet voor hun. Ze weten wat het inhoudt. In het verleden heb ik een mindere ervaring op dit gebied gehad toen ik alleen kwam te zitten met de kinderen. Ze waren nog te jong om verantwoordelijkheid te kunnen dragen en mijn hond van toen was ook echt een gezelschapsdier en een energierijke hond. Ze was veel te vaak alleen en wanneer mijn kinderen dan wel thuis waren, kon alleen mijn zoon haar uitlaten, maar ook hij was eigenlijk nog te jong. Ik heb haar weg moeten doen en gelukkig een heel lief ouder stel gevonden die graag een 7 jarige Golden Retriever als gezelschapsdier in hun huis wilde opnemen. Met die wijsheid in ons hoofd hebben we dus ons voornemen besproken met mijn dochter en hoe zij hier in staat. Dat wij in principe altijd over de hond ontfermen, maar als we toevallig beide weg moeten en de hond echt niet mee kan, dat we dan graag wel een beroep doen op haar. Dat zij zich hiervoor vastlegt en dat dit niet vrijblijvend is. We geven haar de tijd om dit te laten bezinken en er weloverwogen op terug te komen. na een paar dagen meldt ze dat ze akkoord is. Wij hebben natuurlijk niet stil gezeten, want we zijn zo zenuwachtig en gretig.

Afgelopen maandag was de kogel door de kerk, we hadden zondagavond al wat lijntjes uitgezet. Niet allemaal even duidelijk. Zo is er Puppynet. daar staan advertenties van particuliere, fokkers, etc. die puppies te koop hebben. De bedragen lopen ontzettend uiteen, we zijn niet echt geïnteresseerd in de bedragen, wel in de verschillen. Een aantal begrijpen we niet. Hoe kun je nu een rashondje gratis aanbieden. Onze nieuwsgierigheid wordt gewekt, wetende dat dit niet klopt. We sturen een mail met vragen. De volgende ochtend krijgen wij een antwoord. Een belachelijk zielig verhaal over een verhuizing naar het buitenland, in slecht nederlands, met vragen voor ons en natuurlijk een foto van een puppy. We sturen ons antwoord en direct krijgen we een mail dat we indien we geïnteresseerd zijn moeten betalen voor het vervoer. Betalen voor vervoer? We willen er 1 persoonlijk uitzoeken. We krijgen een mail terug, dat ze vervoerd moeten worden uit Engeland en nog wat van dat geblaat, of we maar even een bedrag over willen maken bij een transactiekantoor. Dan komt alles wal in orde. We kijken naar de order die ze al had uitgeschreven en zien een aantal verdachte zaken. het account zo onder curatele staan en of we maar even willen overboeken naar een persoon in Kameroen. Nu waren we al helemaal niet van plan om een hondje te importeren die we niet zelf hebben gezien, bovendien welke idioten doen dit. Nu was het wel duidelijk wat de intentie was. De intenties was om je aan het lijntje te houden en dat er iedere keer weer een nieuwe smoes verzonnen zou worden. Haha, nou daar trappen wij niet in. Ik wist niet dat ze dit zo ook al deden. Wat een wereld.

Die avond zoeken we het net serieuzer af en bellen naar Fokkers van mopshonden. We krijgen te horen dat de mopshond inmiddels behoorlijk populair aan het worden is. Dat er moneteel nergens vrije nesten zijn. Alle nesten die er nu zijn, zijn bezet. Maar we kunnen ons hier en daar op een wachtlijst plaatsen. Totdat we ineens op een "Fokker" komen die ons de tip geeft om gewoon in de auto te stappen en te komen kijken. Gretig als we zijn, vragen we zijn adres. Die nacht slapen we vreselijk slecht, zenuwachtig als we zijn, als een kind die zijn schoen heeft gezet, of die niet kan wachten wat de volgende ochtend onder de boom is te vinden. Zouden we dan meteen een pup kunnen uitzoeken en meenemen, zouden ze dan al oud genoeg zijn. Ik sta op om 6 uur om mijn sollicitatieplicht te doen, wetende dat het er die dag anders niet meer van zou komen. Ik zeg snel een afspraak af, waar ik toch al niet veel verduci meer in had. We rijden naar de boerderij, Merel gaat ook mee, zij is ook zenuwachtig. We komen binnen en we zijn als kinderen in een snoepwinkel. Allemaal leuke puppies. Schone hokken, maar heel veel smakies. Er gaan wel belletjes rinkelen, van dit kan toch niet dat ze zoveel moederhonden hebben, en dan zou het ook een fabriek zijn, dat kan niet. Er gaat een schuifdeur open en er komen ineens jonge mopshondjes aangerend. Ondanks dat ze allemaal schattig zijn, springt er 1 uit die al heel snel aan mijn schoenen likt. Ik til hem op en constateer dat het een reu is. Het is toevallig ook de mooiste. Een mooie zwarte streep over zijn rug en hij klampt zich vast aan mijn schouder en maakt tevreden geluidjes. We zijn over stag. Vlinders in de buik. Alles daarna gaat in een roes voorbij. We rijden met Boris naar huis. Want dat was ons besluit. Een teef zou (handsome) Molly heten en een reu Boris.

Thuisgekomen regelt Karin het binnen allemaal. Zij past op Boris en ik ga even de belangrijkste zaken halen, die horen bij de zorg voor een pup. Als we later geïnstalleerd zijn bekijk ik pas de papieren en zie wat Boris moet hebben meegemaakt. Hij is inmiddels een week, of twee, van de moeder verwijderd. Boris komt uit Hongarije. Tjonge wat moet dat beest wel niet getraumatiseerd zijn. Ze waren natuurlijk in een nest en hopelijk is het hele nest overgekomen, anders is het nog erger. We ontfermen zich over het beest en geven het alle liefde die het verdient, haddn we anders toch wel gedaan, maar we voelen ons gruwelijk schuldig. Hier zijn we dus wel ingetuind. Ik schaam me, want ik had het kunnen weten. Natuurlijkis het niet aan mij om het anders niet gedaan te hebben, want Boris en zijn broertjes en zusjes verdienen een goed tehuis, maar ik gruwel van de handel. Ze noemen zich Fokkers, maar dit zijn importeurs.

Dit is het verhaal van Boris. Mogelijk dat ik vaker ga schrijven over Boris. Ik begrijp heel goed dat Boris het moeilijk heeft wanneer je de nacht in gaat. Toch moet hij het leren, dat volhard me. Ik begrijp ook dat de truc met het dekentje over de bench niet werkt en Boris nog meer in paniek brengt. Ik denk aan het transport, wat hij gehad heeft.

Boris, kerel, je bent in goede handen.