16. dec, 2014

Omgaan met Weerstand

Afgelopen zondag was het voor het eerst zover. Mijn vriendin en ik zaten niet op 1 lijn. Ze was een bezige bij en ik zat een beetje vast en had behoefte aan rust aan mijn kop. Ik wilde zo veel, maar kon niet kiezen en kwam niet vooruit, waardoor het leek dat ik een luie donder was. Ondertussen dacht ik: "hoe kan ik stilstaan, als mijn gedachten er altijd met mij vandoor gaan."

Het is een vrijdagavond in augustus 2012, ik woon samen met een vrouw die ik dacht te kennen met haar dochter en mijn dochter. Eigenlijk gaat het al een tijdje niet goed, zij heeft zich nog niet bij mij ingeschreven en houdt haar huis nog aan. Ze maakt geen aanstalten om te verhuizen. Ben al een half jaar bezig, maar van inpakken komt het niet. Heel het museum moet overgehuist worden, dat terwijl ik juist heel veel heb weggegooid om ruimte te maken, zelfs mijn mappen met jeugdschrijfsels heb ik weggegooid. We komen zelfs een trouwjurk tegen die ze niet weg wil doen. Het is een huwelijk geweest van een jaar, een huwelijk zonder emoties zegt ze, maar waarom moet die jurk dan mee.

Het was die vrijdag een warme dag geweest. Aangezien het een mooie dag was, wel wat aan de warme kant, maar toch een goede om de tuin bij haar te temmen. Ook daar is al heel lang niks aan gebeurd. Ik ben werkeloos, dus na een uurtje solliciteren, kon ik dat mooi gaan doen. Die avond echter knalt de bom. Er wordt iets gezegd wat ik niet zo maar kan verdragen, maar wat ik niet kan uiten, niet verstandig en ook geen zin in. Het eten is bijna klaar, maar ik loop door de achterdeur naar buiten en ga een wandelingetje maken.

Weerstand hoort bij een relatie, juist door weerstand leer je elkaar kennen, het gaat er alleen om hoe je er mee om gaat. Luisteren naar weerstand en nadenken over de mening van een ander kan je op andere gedachten brengen. Het is maar wat je wilt en als je het goed doet hoef je niet eens een consessie te doen. Het kan best zijn dat je op een gulden middenweg uitkomt. Alles draait om het creeren van de juiste verwachtingen bij een ander.

Ik ben nog geen 400 meter verder gelopen en daar gaat mijn telefoon. Ik zet hem uit. Geen zin in, niet nu. Ik loop over de Hortsedijk naar het Warandepark en heb zin om op een bankje te zitten, ik doe dit niet, ik loop door. Denk er ineens aan dat ik misschien wel de hele avond door kan lopen, maar waar naar toe. Nee, laten we maar normaal doen, ik loop naar haar huis, heb toch de sleutel bij. Langs het kanaal zie ik een vervallen fabriek. Denk er ineens aan dat er ook veel zwervers zijn. Wat als ik zwerver was. Brrrr, moet er niet aan denken om in zo'n vervallen fabriek te slapen.

Voor weerstand moet je niet weglopen, ook niet te fel en gaan lopen vloeken en tieren, al is dat soms wel verleidelijk. Dat vloeken en tieren, daar trap ik nog wel eens in, in gevallen van onmacht, maar meestal alleen achteraf in mijn eentje, om de frustratie kwijt te zijn. Ik zeg meestal wel direct wat ik van bepaald gedrag vind en dat gaat helaas soms ook met stemverheffing, dat heet emotie, maar altijd zonder te kwetsen.

Uiteindelijk heb ik toch zo'n 1 1/2 uur gewandeld. Ik ga naar binnen en zie dat ik nog wel wat rotzooi kan ruimen, nu ik hier toch ben. Nog een half uurtje later bel ik naar huis om te zeggen waar ik ben. Ik krijg paniek te horen. Verroer je niet, ik kom er aan. Op een gegeven moment wordt er aangebeld. Er staat politie voor de deur. Ik doe open en vraag ze binnen. Wat is er aan de hand? Ik krijg een preek, maar denk, wat een poeha, laten ze zich druk maken over echte problemen. Toen er bij mij in de achtertuin oosteuropeanen stonden om te bedelen en zich niet de deur lieten wijzen waren ze ook niet zo snel. Sterker nog, toen is de politie niet op komen dagen en heb ik af moeten bellen, omdat ik het zelf heb opgelost.

We zijn er niet uitgekomen en de weken erna werd het alleen maar erger. Wat bleek was, dat er nooit respect was geweest. Het gaat juist daarom, dat je naar elkaar moet luisteren en niet wie naar wie moet luisteren. Het maakt mij niet uit dat de verwachtingen naar elkaar toe anders waren en welke nu goed waren of fout. Per definitie gaat het om persoonlijke verwachtingen. Verwachtingen die we beide niet gemanaged hebben.

Afgelopen zondag, gebeurde dat dus wel. We zagen dat we even op een andere frequentie zaten en wat nu het leuke was, we konden er over praten. Altijd gedacht dat ik dat vroeger ook al deed, maar dit was echt. Er werd echt geluisterd. Dat magische moment wil ik toch even delen met jullie.

Conclusie was: Ik was bezig met categoriseren van mijn wintervoorraad ideeën en zij wilde een gezellige zondag. De oplossing was niet moeilijk. Gewoon er een gezellige zondag van maken en mijn hersenspinsels laten voor wat het is.