10. dec, 2014

In memoriam mijn Vader

Vogels heb je in verschillende soorten en maten, met al hun verschillende karaktereigenschappen. Zo is er de Spreeuw, spreeuwen zijn trekvogels die in een zwerm rondtrekken. Ze vliegen behoorlijk chaotisch. Dit in vergelijking tot de Zwaluw, zwaluwen zijn georganiseerd, ze vliegen mooi in V-vorm. Er zijn solitaire vogels, zoals het Roodborstje, roodborstjes zijn graag alleen. Tot slt zijn er ook nog vogels die hun hele leven als man en vrouw bij elkaar blijven zoals de Zwaan. Dit kun je vergelijken met de mens. Het verschil is dat we de mens als 1 soort zien, maar eigenlijk zijn er net zoveel verschillen.

Mijn vader doorzag dit. Hij kon met iedereen een praatje maken, al kreeg hij niet altijd repliek. Het is natuurlijk ook niet zo dat we in een ideale wereld leven, dat je met iedereen vrienden kan zijn. nee, dat ook weer niet. Dat heeft iets te maken met bloedgroepen, maar niet met bovenstaande typeringen en ook niet met rangen en standen. Rangen en standen is iets kunstmatigs, met mensen die zich verheven voelen boven de rest had hij niks mee op.

Waarom schrijf ik dit? Gisteren was het een jaar geleden dat mijn vader is overleden. Het afgelopen jaar is er veel gebeurd, zoals er in elk jaar veel gebeurd. Dit was het eerste jaar zonder hem. Ik heb hem het hele jaar in huis gehad. Althans, zijn Friesche Vlag Sjaal en zijn Friesche vlag vaandel. Dat was mijn monumentje in huis, i.p.v. een foto met een kaarsje er voor. Mijn vader had op zijn graf ook nog geen monumentje. Dat monumentje hebben we zelf gemaakt. Dat is wat anders dan een steen van een steenhouwer of een onpersoonlijk bordje. Mijn vader kan nu zelf voor jenever zorgen met zijn struikje. Er zullen bij voedselschaarste ook wel vogels op zijn monument afkomen. En de sjaal is ook onderdeel van het monument. Hij kon zo slecht tegen de kou.

De belangrijkste waarde die ik van mijn vader heb geleerd is respect voor ieder mens en respect voor de natuur. Niet dat hij nu nooit boos werd, of nooit ruzie had. Natuurlijk wel. Dan mopperde hij wat, gaf een niet bedoelde vloek en kon even razen en tieren. Dat duurde dan niet lang, maar net genoeg om even wakker teschrikken uit je cocon. Even daarna was het weer over. Deze eigenschap heb ik van hem georven. Soms krijg je er onbegrip voor terug, mensen zijn dan zo geschrokken, terwijl er niks meer aan de hand is. En er is niks gebeurd, niks vernield en niemand gewond. Er wordt vaak oppervlakkigheid geeist, met zo weinig mogelijk emotie. Alleen na zo'n bui kun je elkaar gewoon weer recht in de ogen kijken en gewoon samen een borreltje pakken. Er wordt ook niet gescholden of gekwetst, alleen even een luide stem opgezet en ja, als je al een luide stem hebt? Het gebeurd ook niet voortdurend en ja, het zijn natuurlijk perioden van zwakten, maar mag je dan niet ook een keer zwak zijn?

Nee , meestal werden teleurstellingen afgedaan als, zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar, de een is zo en de ander zo. Ja, dat moet nu eenmaal ook doorgaan. Ieder huisje heeft zijn kruisje, enz. Ook in die cliches was mijn vader een meester. Zo had ik gisteren een moment van stilte gewild, maar de mannen op "Duinrust" waren bezig met onderhoud van het groen. Dus zei ik: "ja, dat moet nu eenmaal ook gebeuren." Daarna las ik toch nog even hardop onderstaand gedicht.