7. dec, 2014

Een onverwachte Sinterklaas

Hoe kan ik stilstaan als mijn gedachten er altijd met mij vandoor gaan. De laatste dagen gingen voorbij. Enerzijds in een dip, geen zin meer om te vechten.Vechten tegen de windmolens, mensen die toch niet willen luisteren, maar die wel jouw tijd en aandacht opeisen. Anderzijds was er ook de drive van: ik moet iets doen, ik moet er van loskomen.

Afgelopen vrijdag was er de doorbraak, Na jaren geen zin meer te hebben in een sinterklaasfeest heb ik besloten om dit feest juist nu voor te bereiden. Mijn vriendin wist daar niks van. Ik had eerst een gesprek op de school van mijn dochter. Het gesprek verliep zeer positief, we lijken op een belangrijk keerpunt te zitten en dat alleen al is fantastisch om mee te maken. Met die energie reed ik met een glimlach naar de stad en bedacht dat ik bij de Action best leuke kadootjes kon vinden, voor ons allemaal. Het enige grote wat we eigenlijk al een tijdje willen is een voederhuisje. Natuurlijk kunnen we die zelf maken, maar dat zat er even niet in, zo snel. Het nieuwe in mij is dat ik dat soort dingen juist in de toekomst wel wil doen. Zelf mooie dingen creeren.

Met een glimlach en veel voorpret zocht ik wat leuke kadootjes uit, daarna reed ik naar huis en liep snel naar de slaapkamer. Natuurlijk kon ik mijn geliefde niet helemaal aan het complot ontrekken. Ze mocht alleen niet kijken en ik begon de kadootjes in te pakken en verzon een list voor de avond. Ik maakte haar bij het boodschappen doen een beetje deelgenoot van mijn list. Na de boodschappen zochten we ook nog even een leuk huisje voor ons uit tegen een vriendelijke prijs.

Die avond gingen we eerst gezellig Gourmetten. Ik had wat muziek voorbereid via Spotify, geholpen door mijn zoon. Ondertussen was de vader en zus, van mijn eerste echte confronttatie dat ook dochters ouder worden en vriendjes krijgen, gearriveerd. Er was alleen geen extra stoel, want er was iets met onze slaapkamerdeur, die zit klem, daar zou ik nog even naar gaan kijken. De koffie en heuze tulband met slagroom was uitgeserveerd, dus tijd om naar de WC te gaan. Ik had de Sinterklaasliedjes al opgezet en ik was de enige die meezong. Kreeg het maar niet aan de gang en ze begrepen mijn hints echt niet. Toen moest het nummer daar wordt aan de deur geklopt komen. Ik hoorde niks maar bonste toch maar op de deur en ging snel weer zitten met de WC deur op slot. Ze keken om de hoek en hadden de grootste lol, maar gingen weer zitten in de huiskamer. Dat vroeg dus om een tweede poging met de voordeur open. De reacties waren al wat enthousiaster en ik liep de WC uit. Het toneelspel was overtuigend en we begonnen te zoeken wat er aan de hand was. De slaapkamerdeur ging zomaar ineens wel open en wat stond daar?

Ongelooflijk veel pakjes. Het werd een heus uitpakfestijn. Zangzaadjes, vetbolletjes, pindakaas, marsepein, letters en nog wat minder nuttige kadootjes, maar wel leuk en handig.

De zus van de jongen die nog even van mijn meisje af moet blijven was ook razend enthousiast. Ze had eerst snel met haar vader naar huis gewild, maar ze vond het zo gezellig dat ik haar voorstelde om ook te blijven slapen. Dat bleek een meesterzet. Ze had ondertussen al met mijn vriendin opgeruimd, terwijl ik nog met wat andere dingen bezig was en ze transformeerde van een lief meisje naar een warme gastvrouw. Kan ik nog iets doen? En toen de nacht inging was ze ook een reuze hulp. De jeugd richtte de kamer in als slaapplaats.

De volgende ochtend maakte ik ze wakker met de pannenset. Dat had ik beloofd. Na de koffie nog even het huisje inrichten.

Fairtrade Sinterklaas: dat je krijgt wat je nodig hebt.

Wat ik nodig heb? Dat heb ik al, dat is mijn gezin.

C12-2014 HW